Paulinho : Graliśmy wówczas spotkanie towarzyskie z Argentyną. Pamiętam jak wywalczyliśmy rzut wolny i razem z Willianem przygotowywaliśmy się, żeby go wykonać. Niespodziewanie podszedł do mnie Leo Messi i patrząc mi w oczy zapytał, czy chcę przejść do Barcelony. Bez słowa odwrócił się i odszedł. Do końca spotkania myślałem tylko o tym. Dlaczego mi to powiedział? Czy to naprawdę się wydarzyło? Grałem wówczas w chińskiej Super League dla Guanghzou Evergrande i nie mogłem uwierzyć, że Barcelona się mną interesuje. Może Leo chciał namieszać mi w głowie? Ale po co, w sparingu?

Po meczu poprosiłem ochroniarza, żeby zaniósł moją koszulkę dla Leo. Wrócił z koszulką Messiego. Czyżby to była prawda? Minął miesiąc i zapomniałem o tej sytuacji. Cieszyłem się grą w Chinach, nie było żadnego kontaktu. Podpytywałem Neymara czy coś o mnie słyszał, ale był zajęty swoimi sprawami. Okienko transferowe powoli się zamykało, aż pewnego dnia, a raczej nocy - bo to była czwarta rano - zadzwonił mój agent. "Umowa jest skończona. Musisz przyjechać do Barcelony, podpisać dokumenty". Nie uwierzyłem.

Kiedy miałem 19 lat, całkowicie rzuciłem futbol. Przez miesiąc przeżywałem depresję w domu. Gdy Leo zmierzał do potrójnej korony z Barcą, ja rozmyślałem o traumatycznych doświadczneiach z Litwy i Polski. Podczas pobytu w Wilnie, początkowo było naprawdę spokojnie. Pewnego dnia spacerowałem po mieście z jednym z moich brazylijskich kolegów z drużyny i podeszła do nas grupa facetów naśladujących małpy. To samo robili przeciwnicy podczas spotkań ligowych. Zrozumieliśmy, że to nie nasz kraj. Po sezonie wyjechałem do Polski, ale nie byłem sobą. Chciałem zapewnić mojej rodzinie lepsze życie, a poczułem wielkie rozczarowanie futbolem. Gdy wróciłem do Brazylii, ogłosiłem, że kończę z piłką nożną.

Uratowała mnie żona, która powiedziała "Chcesz rzucić futbol? I co będziesz robić innego? Przecież nawet nie wiesz jak wymienić żarówkę". Podjąłem decyzję. Zacząłem swoją karierę od początku, a właściwie od brazylijskiej czwartej dywizji. Podróżowaliśmy osiem godzin autobusem, żeby rozgrywać mecze przy 40℃. Na nowo pokochałem futbol. Krok po kroku pokonywałem kolejne stopnie. Tam poznałem Tite, który stał się dla mnie jak drugi ojciec, a gdu został selekcjonerem Brazylii, powołał mnie do kadry. Rozumieliśmy się bez słów. W 2011 roku, jako piłkarz Corinthians, usłyszałem o zainteresowaniu ze strony Interu. Ostatecznie trafiłem do Tottenhamu, a następnie Chin. Mądre zdanie powiedział mi kiedyś Dani Alves - "Jesteśmy tylko dziećmi bawiącymi się w deszczu, jeśli coś pójdzie nie tak, co z tego? Czy to koniec świata? Po prostu znajdziemy sobie inne miejsce do grania". Najważniejsze czego nauczyłem się w życiu, to przyjemność z pracy. Musisz zasypiać z myślą "cholera, nie mogę doczekać się poranka, gdy znowu będę miał piłkę u swoich stóp!".

Piłka nożna jest pełna wzlotów i upadków. Nieprzewidywalna. To, że grałem w Chinach i Barcelonie było niesamowite, ale to żaden cud. To nie życie ani śmierć. To tylko piłka nożna. Cudem jest, gdy kończysz mecz i wracasz do domu, gdzie bez względu na wynik czekają twoje dzieci i widzisz w ich oczach, że są szczęśliwe na twój widok.