Przez lata forsowany był przekaz: w Realu nie ma atmosfery, są grupki, podziały (słynne przeboje Ramosa z Mourinho, później podzielona szatnia, sprzeczki), że to Real kupuje gwiazdorów, a sam nie potrafi nikogo wychować, że grają bez stylu, pomysłu, opierają się o indywidualności.

Barca uznawana była za wzór, za rodzinę, Messi skromny, pokorny, Pique ostoja katalońskich wartości.

I pewnie tak było. Ale mam wrażenie, że wielu z nas nadal żyje tym obrazem, podczas gdy rzeczywistość wygląda już zgoła inaczej. Psujemy rynek w równym stopniu, co pozostali, a może nawet i w większym. Ewidentnie obserwujemy prymat piłkarzy i odgórne sterowanie osobami - ostatecznie - decydującymi. Ze stylu pozostało raptem pogorzelisko, powtarzam - pogorzelisko. Brak jakości, brak wypracowanych schematów, brak reguły, powtarzalności. Dochodzi do takich absurdalnych zjawisk, że my - kibice Barcy - współczujemy nowym piłkarzom (Firpo, De Jong), że do nas trafili...

Wymiana trenera nic nie da. Potrzeba zmiany zarządu i nie jest to uwaga na miarę kamienia milowego. Wszyscy o tym wiemy. Kibicowanie nie polega na ślepym wykrzykiwaniu przyśpiewek, na pokornym uderzaniu w bęben. Być kibicem Barcy, to wymagać. Wymagać, bo nasza atencja przekłada się na wysokie przychody klubu. Zarabiają z praw telewizyjnych, z biletów, ze sprzedaży koszulek, z kontraktów reklamowych, KTÓRE nie powstałyby, gdyby nie kibice. Chcesz być najlepszy? Wymagaj.

"komu wiele dano od tego wiele wymagać się będzie"