Hajp i oklaski w Wenecji zasłużone. Joker jest wspaniały. Pieczołowicie skonstruowany scenariusz wspaniale budujący napięcie, rzucający karty na stół w perfekcyjnym momencie. Zgrabnie łączy genezę psychopaty i Batmana w jedną całość wyciągając z tej drugiej, już mocno przemielonej nową jakość. Brawa dla scenarzystów dwóch! Naprawdę wrzucenie do gara "Taksówkarza" Scorsesego, "Zabójczego żartu" oraz dodanie kilku swoich składników o społeczno-politycznym zabarwieniu (nawet tu La Ramblo ;p) może brzmi smakowicie, ale łatwo spalić taką zupę. Albo przesolić. Im wyszło.
Nie pochwalę Phoenixa, bo go każdy chwali. Wystarczy mu. Za to zwrócę uwagę na niezwykły soundtrack Hildur Guðnadóttir (tak kopiowałem to). Babka rozbiła system w "Czarnobylu" moim zdaniem. Ta wiolonczela z ogromnym pogłosem (prosto z jakiejś opuszczonej elektrowni na Białorusi). Wow. To robi niezły klimat. Tutaj również się sprawdza. Tylko właśnie trochę strach, że styl załapie, inni podłapią, ją reżyserzy na spółkę z producentami zmuszą zrobić znowu to samo i to przegryzie. Ale tu jeszcze piorunująco działa. Jedna z ostatnich scen Arthur jest już wiadomo kim, chaos i w tle ten bass z linią melodyczną inspirowaną chyba tak trochę "Elegią" Faure. Dla takich scen się ogląda filmy.
Miejsce akcji też zasługuje na oklaski. A właściwie kamerzyści i każdy kto dołożył cegiełkę do tego Gotham. To już nie mroczne art deco, ani jakieś surrealistyczne wizje Burtona, czy... wielka, współczesna metropolia (Gotham u Nolana jakieś takie nudne jest). Teraz mamy do czynienia z okropnym miastem. Molochem na skraju bankructwa pełnym śmieci, brudu i szczurów. Nic dziwnego, że za kilka lat jakiś koleś w stroju nietoperza będzie się tam uganiał za armią bandytów. My widzimy tą dziurę, słyszymy ją (cienkie ściany apartamentu Arthura nie wyciszają klaksonów i krzyków z ulicy). Nie dziwimy się, że co chwila tam ktoś kogoś bije albo w stroju klowna idzie mordować ludzi.
Wszystko to spaja się w nawet przerażający dramat psychologiczny. Phillips eksperymentuje, z karykaturalnego łotra robi zwykłego człowieka opuszczonego przez społeczeństwo, wyrzutka, któremu nie pozostaje nic innego, niż popaść w szaleństwo. I takie rzeczy w de facto kinie superbohaterskim.