Pojawiają się głosy, że Barcelona w postaci trenerów od jakiegoś czasu zatrudnia głaskaczy - potakują najlepszym i najbardziej wpływowym graczom, rzadko decydują się na radykalne zmiany kadrowe, są raczej konserwatywni w kompletowaniu podstawowej jedenastki. Zgoda. Pełna zgoda. Taki był Tito, Tata; Lucho próbował po swojemu, ale został sprowadzony za ziemię; taki też jest Valverde.

Moim zdaniem od złotej ery Guardioli szatnia rządzi klubem, trenerami, ma ogromny wpływ na zarząd. Grali za pięknie, osiągali zbyt wielkie rezultaty i zbyt mocno zapisali się w piłkarskich kronikach. Część z dinozaurów odeszła, część wciąż posiada swój wpływ na klub. Zarząd uwzględnia ich zdanie. W związku z tym, iż są legendarnymi, barcelońskimi herosami, kalkulują, iż muszą się z nimi liczyć. Na poważnie. Socios rozpamiętują dawne czasy, widzą, słuchają, myślą. Jak to bohaterzy, nie do końca zdają sobie sprawę z własnych słabości, opiewają tryumfy i baśnie. Czas tyka. Kolejni trenerzy zajmujący się nie tylko lokalnymi, ale i światowymi gwiazdami muszą wejść do tej samej rzeki. Rodzi się pewien pat względem doboru wyjściowej jedenastki, wartości zawodników w ciągu sezonu. Minut.

Musiałby się pojawić ktoś charakterny, może nielubiany, ba, wręcz znienawidzony, ktoś, kto żelazną ręką podporządkowałby sobie weteranów. Jest to coś bardzo trudnego. Jestem przekonany, wiem, że taki ten Hag, Setien, Sarri, Emery i im podobni doświadczeniem bardzo szybko przekonaliby się, jak zakulisowo funkcjonuje szatnia Barcelony. I wtedy położyliby uszy po sobie. Być może Klopp, Mourinho, Simeone, Ferguson (gdyby wciąż trenował), byliby w stanie pierdolnąć ręką w stół i narzucić wolę, ale nie zanosi się na to, aby Barcelona po Valverde miałaby zatrudnić kogoś z podobną charyzmą i temperamentem. Nie ma się co łudzić i bajać niestworzonych historii. Odejdzie Ernesto, najprawdopodobniej zawita ktoś równie elastyczny, jak i jego poprzednicy. Chyba że nastąpi wstrząs, ale to już rola socios.