Ciężko mi sobie nawet wyobrazić, co czuje Lucho. Strasznie wstrząsnęła mną ta wiadomość. Przez pięć miesięcy budzić się z poczuciem beznadziei, słabości, bezsilności, zdany na modlitwy i targowanie się z losem. Przez pięć miesięcy patrzeć jak z kochanego dziecka powoli ucieka życie, jak ono samo cierpi. Małe, niewinne. Jego cały świat. Jego księżniczka.

Boże, co za okropieństwo. Los bywa naprawdę okrutny.
Oby było jej lepiej, gdziekolwiek jest.
Oby nasz Luis to przetrzymał, znalazł ukojenie u reszty rodziny.