Fajny wpis Krzyśka Stanowskiego,
Wczoraj w Paryżu spotkaliśmy się - Bogusław Leśnodorski, Dominik Ebebenge i ja - z gubernatorem Kinszasy, by zakończyć trwające wiele miesięcy negocjacje. Na terenie przekazanym nam przez Kinszasę powstanie piękna akademia piłkarska. W mieście, które nieoficjalnie ma już blisko 20 milionów mieszkańców i w którym akademii nie ma żadnej. I gdzie chłopcy od rana do wieczora grają w piłkę dosłownie wszędzie. Jeśli teraz nic się nie wysypie, a nic na to nie wskazuje, będziemy tam pierwsi i z pewnością przez długi czas jedyni. Co tu gadać, przygoda życia. I takie krótkie wspomnienie z tego dnia...

Siedzimy w gabinecie w Paryżu. Rozmowy z gubernatorem Kinszasy Gentinem Ngobilą Mbaką posuwają się do przodu, jest grzecznie, normalnie, ale… brakuje przełomu. Nie w sensie decyzyjnym, bo decyzje już dawno zapadły, ale w sensie relacji. Wciąż istnieje pewien wyczuwalny dystans, a Dominik Ebebenge – urodzony dyplomata – niemalże staje na głowie, by go zmniejszyć.

Gubernator Ngobila nagle wspomina, że jego największym idolem był Zbigniew Boniek. Wyciągam więc telefon, uruchamiam aplikację WhatsApp i nawiązuję połączenie wideo. Po chwili jesteśmy świadkami nietypowej sceny.
Nasz rozmówca w sekundę zrzuca maskę wielkiego, silnego mężczyzny i wpływowego polityka, absolutnie niezłomnego, by zamienić się w małego chłopca.

- Zibi, my idol, Zibi and Platini. The best! The best ever! Zibi! – mówi, a twarz mu cała promienieje. Do kamery pokazuje gesty „ok”.

Boniek rozmawia z nim znad basenu, w sposób całkowicie nieformalny, rzuca kilka miłych zdań, a Ngobila – wierzcie mi, że na co dzień wzbudzający ogromny respekt – ciągle ma jedenaście czy dwanaście lat i jest małym kibicem Juventusu. I dopóki nie zakończę połączenia, taki będzie.

Ponadczasowa sława Zbigniewa Bońka jest swego rodzaju fenomenem. Oczywiście, że piłkarzem był świetnym, ale to jakie dzisiaj wzbudza emocje u ludzi z całego świata czasami naprawdę zdumiewa.