No to teraz trzeba zacząć mówić, że Todibo będzie dupą wciągał de Ligta. Todibo to przyszłość. Todibo to nadzieja.
Uwielbiałem Todibo. Miałem jego plakaty, koszulki i gadżety. Modliłem się każdego wieczora do Todibo za wszystko co robi na treningu. Todibo to przyszłość - mówiłem. Todibo to nadzieja. Tata akurat wrócił z pracy i słysząc to nazwał mnie głupcem. Wiedziałem, że mi zazdrości bo sam od lat hypowal de Ligta. Nazwałem go zazdrośnikiem. Na co on mnie uderzył i kazał iść spać. Płakałem i bolała mnie głowa. Leżąc w łóżku było mi zimno. Nagle poczułem przypływ ciepła u ktoś mnie dotknął. To Jean-Clair Todibo. Byłem taki szczęśliwy. Niewidzialna ręka szczelnej obrony podniosła mnie z łóżka. Todibo kazał mi wziąć swoją koszulkę Barcelony, po czym przeprowadził mnie przez drzwi mojej szafy do Barcelony jego marzeń. W środku pola grało wielu kreatywnych graczy. Ku niebu pięły się statystyki naszych wychowanków. Nie mogłem oderwać wzroku od widoku tego dobrobytu, gdy Korwin pokazał mi miejsce na ławce trenerskiej mówiąc: trenuj ich. Tak też zrobiłem wygrywając swoje pierwsze w życiu krajowe trofea. Wygrane trofea przerodziły się w grę w Lidze Mistrzów i kilku nowych zawodników. Nim się obejrzałem miałem przed sobą najlepszych piłkarzach, a sam byłem europejskim hegemonem w wolnej Katalonii. Todibo powiedział, że musimy już wracać, więc wziąłem wygrane puchary i wróciłem do swojego pokoju. Tata wychodził już do pracy. Widząc mnie i Todibo z moimi pucharami Ligi Mistrzów mocno się oburzył. "Ty gnoju, a ja muszę znów oglądać jak wygrywają tylko te ogórkową ligę!!". A Todibo popatrzył mu w oczy i powiedział: tak działa Barcelona z Todibo w obronie. Po czym wyleciał przez okno.
Todibo to przyszłość. Todibo to nadzieja.