Mówiła: Jestem zbyt leniwa, aby chodzić po górach, poza tym cenię dobre jedzenie i ciepłe łóżko, lubię patrzeć w góry. Wielu alpinistów straciłoby życie albo nie zrealizowało swoich planów, gdyby nie skonsultowali się wcześniej z Elizabeth Hawley. Legendarny wspinacz Reinhold Messner w wywiadzie dla amerykańskiego magazynu Outside powiedział, że mógłby nie być pierwszą osobą, która weszła na Mount Everest bez użycia butli z tlenem (1978), gdyby nie panna Hawley. Messner spotkał się z nią w Katmandu, kiedy to zamierzał dokonać historycznej wspinaczki. Miał problemy z otrzymaniem pozwolenia w Nepalu. Hawley poinformowała go wówczas, że jego plan można zrealizować, ale od chińskiej strony Everestu – i tak właśnie zrobil.
 Elizabeth Ann Hawley (ur. 9 listopada 1923 w Chicago, zm. 26 stycznia 2018 w Katmandu) – amerykańska dziennikarka i kronikarka wypraw w Himalaje. Urodzona w Chicago, mieszkała w Nepalu od 1960 aż do śmierci. Była korespondentem agencji prasowej Reuters; relacjonowała pierwszą udaną amerykańską wyprawę na Mount Everest w 1963. Była niekwestionowanym autorytetem w dziedzinie nepalskich wspinaczek himalajskich. Stworzona przez nią baza danych na ten temat zawiera szczegółowe informacje o 9,5 tysiąca ekspedycji na 450 znaczących nepalskich szczytów oraz około 70 tysiącach uczestników tych wypraw, począwszy od 1905 roku. Zbierała informacje o wszystkich wyprawach, trasach, losach podróżników, chociaż sama nigdy się nie wspinała i nie chciała wspinać. Jej dom w Dillibazar stał się jej gabinetem wyłożonym rzędami drewnianych szafek na dokumenty, wypełnionych szczegółowymi, odręcznymi notatkami z wywiadów. Zawierały one opisy drogi wejścia, informacje o tragarzach, miejscach zakładania obozów, wypadkach, o fakcie korzystania z lin (łącznie z ich całkowitą długością), używania butli tlenowych, opisy warunków pogodowych, zdjęcia, a nawet dokładne opisy widoku z gór. Panna Hawley (tak ją tu wszyscy nazywali) dzwoniła lub pojawiała się w ciągu godziny lub dwóch od przybycia każdej ekspedycji do Katmandu. Informacji o przybyłych lub o wracających wyprawach dostarczało jej m.in. biuro zezwoleń w Ministerstwie Turystyki, obsługa hoteli, centrum turystyczne, agencje Szerpów oraz właściciele wypożyczalni sprzętu i sklepów wspinaczkowych. Himalaiści często spotykali się z nią dwukrotnie, przed i po wejściu na szczyt, a ona zmuszała ich do odpowiadania na trudne i drobiazgowe pytania. Osiągnięcia wspinaczy zapisywała w swojej bazie dopiero wówczas, gdy była pewna, że rzeczywiście dotarli oni na szczyt Była najbardziej znanym kronikarzem wypraw himalajskich przez ponad cztery dekady. O wspinaczach mowia czesto: masochisci, ktorzy probuja uciekac od pewnych rzeczy.
10 lat zejelo digitalizowanie jej bazy danych. https://www.himalayandatabase.com/