Wow. Nie sądziłem, że to się stanie, ale jest widowisko, który może strącić BoJacka z najwyższego miejsca podium w moim osobistym rankingu serialów.
"Obsesja Eve" jest świetnym szpiegowskim thrillerem. Na dodatek samoświadomym. Każdy archetyp, klisza tego kina jest tu w jakiś sposób poruszona w lekko ironiczny sposób. Balansuje na granicy parodii oraz brania tego na serio.
Idealnym przykładem jest Oksana. Właściwie główna bohaterka. Seryjny zabójca na usługach tajnej organizacji, rządu albo obu jednocześnie. Z brzegu zwykła, edgy psychopatka, jakich ostatnio wiele w tych klimatach kinematografii. Zmanipuluje, wykorzysta, zabije, żartując przy tym i przejmie ją to tyle, co mnie e-sport w Starcrafcie. Bardzo szybko okazuje się, jednak że to bardziej głębsza postać. Widzimy jakieś jej ludzkie odruchy, emocje podczas spraw. Dostajemy strzępki przeszłości. Wyłania się z tego fascynująca, może zagubiona persona. Chyba, że sprzedaje kit. W końcu jest psychopatką. Wielokrotnie doświadczymy, jak bardzo nie wolno ufać takim osobom. To właśnie ta niepewność informacji, jej stanu psychicznego, czystości intencji robi z niej genialną postać. Pani Jodie Comer rewelacyjnie się spisuje w tej role.
Tytułowa Eve, też jest świetnie napisana. Jej obsesją nie jest tylko gonienie Oksany. Oczywiście, wątek "policjanta z Zodiaka" agenta, tak pochłoniętego sprawą, ślęczącego nad papierami z poszlakami, że niszczy sobie życie towarzyskie oraz samego siebie jest tu wiodący. W serialu, jednak też chodzi o naszą obsesje. Małym wątkiem romansowym policjanta za złodziejem podejmuje się tematu dziwnego zafascynowania dzisiejszej (a może to ponadczasowe?) widowni wykolejeńcami - jakimiś Jokerami, Hanibalami i innymi Chigurhami. Ta relacja w niektórych momentach staje się niebezpieczna dla obu stron.
Wracając do temu samoświadomości. Mrugnięcia okiem do widza są czasami, aż za duże. Rozumiem zgrywę z faktu, że filmowo-serialowi antagoniści nie przeżyliby ze swoim zachowaniem na wolności za długo w prawdziwym świecie. Albo subtelne wyśmianie jak typowi ekranowi szpiedzy fatalnie śledzą ludzi. Tylko to aż za bardzo uderza w strukturę świata. Wybija z niego. Sprawia, że nie wierze w to co widzę na ekranie.
Mimo to produkcja BBC wciągnęła mnie na dobre. Dawno tak nie maniaczyłem. Tak więc szczerze polecam.
P.S Soundtrack oprócz bycia miksem europejskiej piosenki z lat 60 i 70 jest też oparty na twórczości zespołu Unloved. Bardzo klimatyczne. Też warto posłuchać: