A może w tej tragedii jest światełko w tunelu i dobrze się stało, jak się stało? Wyobraźmy sobie, że udało się w ostatniej sekundzie meczu wcisnąć gola Liverpoolowi, wchodzimy triumfalnie do finału. Trafiamy tam na Tottenham, z którym dobrze nam się grało i wygrywamy finał strzelając gola na początku meczu i rozpaczliwie się broniąc do końca.

Ogromny sukces, o krok od od trypletu, niesamowita historia. Valverde noszony na rękach, jego obrońcy wychodzą na ulice, a hejterzy chowają się w jaskiniach. Jesteśmy potężną Barceloną, boi się nas cały świat. Tak niewiele nas od tego dzieliło.

Czy wtedy by była mowa o zmianie trenera? Wymianie pokoleniowej, zmianie stylu gry, wypalonych graczach, rotacjach, przedłużeniach kontraktów, motywacji itd? Jeden gol mógł przykryć całkowicie to, o czym teraz się mówi. Kto by się przejmował, że znów mogliśmy powtórzyć Romę, broniąc się rozpaczliwie. Nikt by na to nie patrzył i żył nadzieją, że jesteśmy znów potęgą, a czy aby na pewno nią jeszcze jesteśmy?