"Nie bawmy się w sztuczne hamowanie entuzjazmu. Trzeba nie mieć uczuć, by nie pokochać zespołu Erika ten Haga. Były anonimowy trener Go Ahead Eagles, rezerw Bayernu i Utrechtu - celowo podkreślam jego pochodzenie - zbudował zespół, który uchodzi za underdoga, ale wyłącznie do pierwszego gwizdka. Gdy rozpoczyna się mecz, wszelkie teorie o dojrzałości, doświadczeniu, ograniu można z miejsca wyrzucić się do śmietnika. Sędzia gwiżdże i „let’s get ready to rumble”.



Kiedyś Sebastian Kehl powiedział, że na początku kariery piłkarz potrzebuje dostać sygnał do pressingu, ale z biegiem czasu sam zaczyna wyrabiać w sobie ten nawyk. Po Ajaksie tego nie widać. Im ten pressing płynie w żyłach od dzieciństwa. Pressing albo - zwał, jak zwał - po prostu determinacja. Trzy czwarte akcji tej drużyny nadaje się do oprawienia w ramkę i wystawienia w każdej szkole trenerów. Tempo, myślenie, wychodzenie na pozycje, czyste wyszkolenie, a przy tym dziecięca radość z każdego kopnięcia piłki. Ci chłopcy na wielkich arenach zachowują taki luz, jakby grali pod trzepakiem. Futbol totalny.



Pusta gablota - jak w przypadku Kloppa - nie ma tu znaczenia. Nigdy nie byłem szczególnym kibicem Ajaksu, ale tę konkretną drużynę po prostu uwielbiam.



Dla mnie Ajax to nieoficjalni zwycięzcy Ligi Mistrzów."



Via. FB Tomasz Ćwiąkała.



W punkt, ciężko będzie zapomnieć o tym Ajaxie