Naszła mnie dzisiaj dość smutna refleksja po przeczytaniu artykułu o Messim z dzisiaj i informacji o tym że płakał w szatni. Będąc dzieciakiem zawsze chciałem być wielkim piłkarzem gdy zobaczyłem jak tworzy się legenda młodziutkiego Messiego chciał być nim był lewo nożny tak samo jak ja, miał długie włosy tak samo jak ja, i nie grzeszył wzrostem (nawet bardziej ode mnie), wtedy oddał bym wszystko by być Messim dziś mając 21 lat za żadne skarby świata nie dał bym się wsadzić w buty Messiego, gość robi więcej na boisku niż jaki kol wiek piłkarz, ciągnie na barkach reprezentacje jak tylko się da, Argentyńczykom i tak jest mało, ciągnie wózek Barcy praktycznie sam, niektórym i to nie wystarcza, z jego sukcesów na boisku nie robi się sensacji jak w przypadku Ronaldo a na dodatek ten człowiek był w ostatnich latach tak blisko upragnionych celów (copa america, MŚ i ta liga mistrzów) i za każdym razem musiał obejść się smakiem nie wiem czy odważę się oglądać Copa America, widok znowu zalanego łzami Messiego chyba zabił by we mnie miłość do tego sportu