Często i gęsto na łamach Rambli poruszany jest temat, iż w mediach sportowych nie docenia się tak mocno FC Barcelony, że gdy Real, gdy Ronaldo... to och i ach. Jednak to przecież TUTAJ wielu umniejsza zespołowi, trenerowi, wciąż odwołując się do czasów sprzed apokalipsy nuklearnej. Teraz nie ma stylu, tej technologii, radości, Valverde coś tam rylcem skrobie na ścianie jaskini. Niektórzy redaktorzy w swoich zapowiedziach, podsumowaniach notorycznie mają jakieś wielkie ALE. Nuda, cierpieliśmy, przypadek, Messi ratuje.

Futbol się zmienił, jesteśmy świadkami innej generacji piłkarzy Barcelony. Ze złotego pokolenia została garstka dinozaurów, którzy i tak czasami dostaną od kibica kamieniem. Guardiola nas - jako sympatyków Blaugrany i piłki nożnej w ogóle - zainspirował, na nowo rozkochał w tym sporcie. Był gigantem i na zawsze pozostanie w naszej pamięci, sercach, zajmuje honorowe miejsca we wszystkich Luwrach czy Ermitażach futbolu.

Przez wiele lat FC Barcelona jechała na jednym schemacie. Gramy po swojemu, jesteśmy Barcą. Zasieki, murarka, faule, wybijanie z rytmu i zdarzały się problemy, bezsilność. Nawet za czasów Pepa, czy też jego następców, chciałem, żeby kiedy trzeba, drużyna była elastyczna, potrafiła ustawić taktykę pod rywala. Żeby nie było, że czasami ta głupia buta lub też honor doprowadzą nas na skraj przepaści. Nie chciałem, by drużyna potrafiła najpiękniej na świecie przegrywać.

Dzisiaj mamy na ławce trenerskiej stratega co się zowie. Niech zbiera 80 % w ankietach Cules, że ma odejść. Niech na niego plują. Niech się śmieją. Valverde jest na tyle spokojny i pragmatyczny, iż wie, że gdy sięgnie po LM, a może i po tryplet, optyka zmieni się o 180 stopni. Bordowo-granatowi znów zameldują się na piłkarskim Evereście. Świat nie będzie milczał, a Messi wróci na należny mu tron, wygrywając 6 ZP pozostanie tam już na zawsze jako najlepszy w historii dyscypliny.