Lata 90. ubiegłego stulecia. Włoskie trzecioligowe boiska podbija 18-letni obrońca-Andrea Fortunato, który już od roku gra regularnie w Como. Chłopak sprawia wrażenie wielkiego talentu, co oczywiście zwraca uwagę większych klubów, a największe zainteresowanie przejawia Genoa, która w 91. roku dopina transferu. Rok wypożyczenia do Pisy i wraca do Rossoblu. Nie zawodzi, gra świetnie, tylko potwierdza wielki potencjał, a jego gra jest na tyle dobra, że sam Juventus postanawia go ściągnąć. Tak młody Włoch przywdziewa legendarną koszulkę z "trójką" i nie przestaje zachwycać. We Włoszech podnoszą się głosy o nowym Cabrinim i to nie tylko przez numer na koszulce, choć sam Andrea tonuje nastroje i zaznacza, że do poziomu Cabriniego mu jeszcze daleko. Zbiera jednak kolejne pochwały, zyskuje sympatię kibiców, słynie z pięknych rajdów lewą stroną i precyzyjnych dośrodkowań. Aż Arrigo Sacchi, zafascynowany jego talentem, powołuje go do kadry. 22-letni obrońca 22 września 1993 r debiutuje w meczu z Estonią, a trener już snuje plany na MŚ 1994, bo wtedy nikt jeszcze nie przypuszczał, że ów mecz z Estonią będzie jedynym meczem Andrei w błękitnej koszulce. Było już właściwie pewne: ogromne umiejętności i to nie tylko w obronie, poukładany, ambitny, pracowity chłopak-to początki wielkiej kariery niesamowitego piłkarza. Przyszłość Juventusu i reprezentacji, prawdziwa legenda rodzi się naszych oczach!...
Jego kariera nabiera coraz większego tempa, chłopak się w ogóle nie zatrzymuje.
Aż do pewnej chwili...Jego forma nagle drastycznie spada, wszystko znika, na boisku jest cieniem samego siebie, talent jakby wyparowuje... Bez jakiejkolwiek przyczyny, a przynajmniej tak się na początku wydaje... Co się dzieje z tym poukładanym chłopakiem? Niektórzy uważają, że po prostu osiągnął to, co chciał i osiadł na laurach. Kibice na ostatnim meczu witają go buczeniem i gwizdami. Na jednym z treningów jeden z fanów nawet podbiega i policzkuje zawodnika za zbyt słabą kondycję. Wkrótce jednak lekarze poznali przyczynę wycieńczenia organizmu Andrei. Mamy maj roku 94. A ambitne cele i złote sny obrońcy, wielke nadzieje trenerów i kibiców zostają brutalnie zniszczone. Diagnoza to białaczka... Brzmi jak wyrok, jak koniec. Nie można jednak po prostu się poddać... Najpierw chemia, potem przeszczep szpiku od siotry-Paoli. Niestety nieudany... Teraz jest bardzo źle...
Kolejna próba, znowu chemia i kolejny przeszczep-tym razem od taty... I teraz jest wspaniale! Jest naprawdę pięknie, bo wszystko przebiegło pomyślnie, Fortunato wygrał walkę o życie! Wszystko wraca do normy i idzie w dobrym kierunku. On sam nawet wraca do drużyny na mecz z Sampą, dzięki powołaniu Marcelo Lippiego(choć sam mecz ogląda z trybun), ciesząc się jak dziecko. Wszystkie marzenia i nadzieje, wszystkie emocje rozpalają się na nowo! Cóż za piękna i niesamowita historia! Teraz będzie już tylko lepiej!
Niestety nie będzie... Bo i tym razem coś przerywa ten złoty sen. Organizm i przede wszystkim układ odpornościowy Andrei nie działa jeszcze w pełni tak, jak powinien, a to w połączeniu z infekcją nie może skończyć się dobrze. Fortunato zarażony grypą, a potem także zapaleniem płuc trafia do szpitala, by stoczyć kolejną walkę. Tym razem jednak nie miał większych szans. To był już koniec. Zmarł w wieku ledwie 23 lat. Tego dnia, dokładnie 24 lata temu...
Pozostało po nim Scudetto Fortunato(95\96), pozostała pamięć, pozostał lekki niedosyt i ogromny smutek.
I choć on sam pozostał niespełnionym talentem, a jego kariera trwała ledwie 4 lata, zdążył wryć się w serca włoskich kibiców. Na zawsze. Fino alla fine.