Poetycki kącik (?)

Urodzeni chorzy, bez szczepień i leków.
Chodzimy po bruku, ścieżkach, mieszkaniach,
Oddając swą cząstkę, by zniknęła w niepamięć.
Wnika i wnika, nasyca czarną ziemię.
Kochasz, nie kochasz, śmiejesz się czy płaczesz.
Nic nie jest istotne, spłacasz dług
Za pierwszy swój oddech.
W łonie matki, zarażeni wirusem,
Który nie patrzy kto, jak, gdzie i kiedy,
Więc jest mnie jakby pół. Część mnie już oddana.
Kto wie, czy nie spłacę długu do rana.