Delikatnie mówiąc, nie przepadam za Ronaldo, ale trzeba przyznać, że Cristiano i Liga Mistrzów to synonimy. Nieważne jak - niczym Filippo Inzaghi - mógłby strzelać bramki plecami, łydką, czy solidnie sterczącą na włosach brylantyną, ale kiedy drużyna go potrzebuje, jak Batman się pojawia i robi swoje. Po prostu ma to COŚ. Coś piłkarskiego, nosa, szósty zmysł, to co wyróżnia go spośród wielu. Nawet wtedy gdy stracił walory czysto fizyczne - szybkość, zwrotność, drybling. I wyskakuje jak diabeł z pudełka i zapewnia Juventusowi awans w sytuacji beznadziejnej. Kto z kochanych braci i sióstr obstawiał, że Stara Dama przejdzie dalej? 1%? A może 5 %?

Liczę, że jutro futbolista nad futbolistami, niepozornej postury Terminator z Rosario wyjaśni Lyon i Barcelona zabłyśnie na firmamencie. Stać go na to, jak i drużynę. A potem niechby i drużyna z Turynu i pojedynek gigantów. Dwóch najlepszych strzelców w historii Ligi Mistrzów.