- Jak to jest być trenerem Barcelony, dobrze?
- Moim zdaniem to nie ma tak, że dobrze albo że nie dobrze. Gdybym miał powiedzieć, co cenię w życiu najbardziej, powiedziałbym, że Rakiticia. Ekhm... Rakiticia, który podał mi pomocną dłoń, kiedy drużyna sobie nie radziła w defensywie, kiedy byłem sam. I co ciekawe, to właśnie przypadkowe spotkania wpływają na nasze życie. Chodzi o to, że kiedy wyznaje się pewne wartości, nawet pozornie uniwersalne, jak defensywa gra bez polotu i finezji bywa, że nie znajduje się zrozumienia, które by tak rzec, które pomaga się nam rozwijać. Ja miałem szczęście, by tak rzec, ponieważ dzięki Rakiticiowi je znalazłem. I dziękuję życiu. Życie to śpiew, życie to taniec, życie to klepanie w poprzek boiska. Wielu ludzi pyta mnie o to samo, ale jak ty to robisz?, skąd czerpiesz tę radość? A ja odpowiadam, że to proste, to umiłowanie defensywy, to właśnie ono sprawia, że dzisiaj na przykład trenuję Barcelonę, a jutro... kto wie, dlaczego by nie, oddam się pracy społecznej i będę ot, choćby sadzić... znaczy... marchew.