Wreszcie zebrałem dupsko do kina, żeby nadrobić Bohemian Rhapsody. No i cytując klasyka, niby człowiek wiedzioł, a jednak trochę się łudził. Serducho mocniej mi biło słuchając tej muzyki w takim udźwiękowieniu, dlatego mimo że po tylu recenzjach wiedziałem już mniej więcej czego się spodziewać, to i tak było mi żal tak zmarnowanego potencjału. Tłuszcza w większości jest zachwycona (trzeci miesiąc trzyma się w multipleksach), bo to bardzo bezpieczny skok na kasę. Ogląda się to dobrze, bo jest o takim, a nie innym zespole, w każdym razie tak skrótowa, pocięta laurka nie jest godna Queenu i Freddiego. Mówimy o jednym z największych bandów w historii i wokaliście z wyjątkowo burzliwym życiem, toteż było tu mnóstwo miejsca na zabawę formą i mnóstwo materiału, żeby tę historię opowiedzieć lepiej, ciekawiej. Mercury to ekstrawagancja, kontrowersyjność, przebojowość i przełamywanie schematów, a ten film jest kompletnym przeciwieństwem wszystkich tych cech. Jest tu scena, w której zespół sprzeciwia się wytwórni i mam wrażenie, że twórcy tego widowiska w analogicznej sytuacji zachowali się odwrotnie, spełniając wszystkie wymogi producenta. Dla mnie jest to kino, któremu brakuje serca i które żeruje na nostalgii fanów. Szanuję za kilka momentów, za końcówkę z Live Aid i za fenomenalny casting do roli May'a, nie szanuję za całą resztę. Absolutnie niezasłużony Glob.
Nie zgodzę się jeszcze z pochwałami dla Maleka, bo dla mnie przez lwią część filmu był karykaturalny i drażniący. Chciałbym zobaczyć to z Sachą Cohenem w roli głównej i z jakimś poważnym reżyserem za sterami. Dżizz, gdyby to tylko tworzył Chazelle...