Rok 2018 praktycznie za nami. Przydałoby się jakieś podsumowanie. La Rambla? To miejsce w polskim internecie już dawno przestało być dla mnie źródłem informacji o Barcelonie jako klubie. To miejsce stało się dla mnie swego rodzaju Facebookiem. Nigdy nie śpi, jest źródłem informacji niczym portal internetowy. Barca? Już dla mnie przestała się liczyć, już żaden klub piłkarski się dla mnie nie liczy. To chore, futbol który był dla mnie kiedyś wszystkim, kiedy radość z gry, spędzania całych dni na boisku teraz zszedł gdzieś na bardzo odległy plan. Dorosłe życie, inne problemy? Już sam nie wiem, zatracam się coraz bardziej w tym wszystkim. Ale wracając do podsumowania. Zawsze miałem coś takiego, że to czy rok był dobry czy zły wyznaczało to czy coś konkretnego zrobiłem. Np. 2013 mogłem uznać za udany bo zdałem prawko (to dla mnie była duża rzecz). Rok 2014? Zdana matura. 2017? Obroniony licencjat na studiach. Wydarzenia, osiągnięcia które dla mnie coś znaczyły, choć dla kogoś mogą być żałosne. 2018? No nie był dobry. Marcowa zmiana pracy, zbyt pochopna decyzja, nieprzemyślana. Obecna praca mnie niszczy, psychicznie i fizycznie. Ogromny stres, strach przed kierownictwem itd. To mogę zaliczyć do tych kwestii psychicznych. Fizycznie też tam się nie nadaję. Jestem za słaby, wątły by to robić, kręgosłup mimo młodego wieku już daję się we znaki. Tam potrzeba chłopów jak dąb. Człowiek ciągle się uczy, teraz już wiem, że większe pieniądze które zarabiam nie są tego wszystkiego warte. Jedziemy dalej. W czerwcu umarł mój ojciec po kilkumiesięcznej chorobie. Do dzisiaj nie potrafię sobie tego poukładać w głowie. Dlaczego? Nie wiem. Nie mi oceniać czy ktoś był dobrym czy złym człowiekiem, ale wierzę, że zrobi to ktoś tam na górze. Jednak uważam, że mój ojciec był złym człowiekiem. Nigdy nie chciałbym być takim mężem dla swej żony, ojcem dla swych dzieci, po prostu takim człowiekiem. Dlatego nie wiem czemu mimo tego czuję tą pustkę. Żałoba podobno trwa rok i tyle też sobie daje czasu, żeby to wszystko sobie poukładać w głowie. Jak się nie uda, będzie trzeba poszukać pomocy u psychologa. To zabawne, pamiętam jak kiedyś nie potrafiłem zrozumieć czemu osoby którym umarł ktoś bliski przez rok chodzą ubrane na czarno. Teraz już wiem, że to nie chodzi o strój tylko o coś więcej. Życie po raz kolejny mnie zweryfikowało. Druga cześć roku, to odcięcie się od wszystkiego i wszystkich. Przestało liczyć się wszystko, a najgorsze w tym wszystkim jest to że zło, a nie dobro zaczęło mi imponować. Już nie wiem co się ze mną dzieję i dokąd zmierzam. Pragnę aby 2019 rok wskazał drogę, abym odnalazł siebie... Podejrzewam, że nikt tego nie przeczyta, nie chodzi mi wcale o to, ale musiałem to po prostu wyrzucić z siebie. Jeśli kogoś tym uraziłem, szczerze przepraszam.