2Angrymen: Święcicki&Kapica

Filip Kapica mamrocze z pianą na ustach: #AgainstModernFootball!

Van Gaal - blisko 2 lata. Mourinho - 2,5 roku. Moyesa nawet nie liczę. Odkąd szkocka legenda z nieco fioletowym nosem przeszła na emeryturę - klub, owszem, odnosi sukcesy, ale wyłącznie komercyjne. W tym elemencie zamienił się w Arsenal, którego kibice - jeszcze za czasów schyłkowego sir Aleksa Fergusona - obracali głowy w kierunku Old Trafford z wywieszonymi jęzorami i zazdrością. Dziś możemy stawiać znak równości - dwie marki, które piłkarsko osiadły na mieliźnie. Na Emirates przynajmniej w tym roku pojawiły się promienie słońca, które nieśmiało przebijają się przez firanki Emery’ego i sięgają zakurzonej gabloty trofeum. Zmieniło się przynajmniej myślenie w głowie, że nadchodzą powolutku lepsze dni.

Moja prywatna miłość do filozofii Mourinho i do United jako klubu od początku była zachwiana - po pierwsze, Portugalczyka ubóstwiałem najbardziej, kiedy mierzył się za pierwszej kadencji w Chelsea z Fergusonem, po drugie - za to, że dokonał rzeczy niemożliwych w Interze. Potem widziałem już momentami faceta, który jak w filmie „Powrót do przyszłości”, wskoczył w Deloreana, pomylił epoki i obudził się - jak mawiał Grzegorz Lato - z nocnikiem w ręcę. Nie potrafiąc odnaleźć się w piłce, w której najwięksi - jak Klopp, Pochettino czy Guardiola - dynamikę gry (mówiąc oczywiście w ogromnym uproszczeniu) przekładają nad wyrachowanie i szukanie 1:0. Mourinho od lat musiał mierzyć się ze stereotypem, że nie gra atrakcyjnej piłki - z ręką na sercu przyznaję, że były to opinie często bez pokrycia w rzeczywistości. Na jego pomysły patrzyło się z ogromną przyjemnością. Gość potrafił zdominować ligę, nawet wystawiając momentami Jiriego Jarosika czy Aleksieja Smiertina, których wcisnął mu pewien jegomość z Rosji.

Solskjaer. Oto moja prośba czy też postulat jak mawiał Krzysztof Kononowicz. Człowiek tego klubu, postać krystaliczna (nikt go nie złapał pod kołdrą z żoną brata, ani nic z tych rzeczy...), ze stalowymi jajami. Nie mówię tego na bazie gola w finale Ligi Mistrzów w 1999 roku, a na bazie mojego ulubionego „zagrania” Norwega w historii jego kariery na Old Trafford.

Mecz z United, końcówka sezonu 1997-98. Wrzutka Becksa nie dociera do celu, Rob Lee rusza z kontrą przez ponad pół boiska, żeby stanąć oko w oko z bramkarzem. Goni go tylko Solskjaer, wycina, dostaje zasłużone czerwo i schodzi bez protestów do szatni. Ratując skórę partnerom, rzucając jeszcze na odchodne w kierunku Beckhama: „Musiałem to zrobić”. Klub miał swoje zasady i Ferguson za czerwoną musiał go ukarać. Ale zrobił to tylko, żeby udowodnić, że panują pewne zasady. I to była właśnie grupa z charakterem, która doskonale rozumiała swoje założenia.

Rzućcie sobie okiem, to najpiękniejsza czerwona kartka w historii futbolu:

Wyobrażacie sobie, że Pogba tak za kimś biegnie z Mourinho stojącym przy linii bocznej?

Niby nie ma to znaczenia, ale Solskjaer został trenerskim bogiem w Molde. Przejął ich przed kilkoma laty po tym jak zajęli 11. miejsce w lidze i potem zrobił mistrzostwo (choć po drodze, na początku ligi, dostał np. 0:3 w debiucie, a później nawet 0:5 od jakichś ogórków z Haugesund - wtedy pozostawał niezłomny i powtarzał, że będzie git). Wiecie, że miał ofertę z Rosenborga i mógł się znowu bawić, przy znacznie większym budżecie, w hurtowe zdobywanie tytułów przez ten klub? Nie chciał tego, wolał budżecik w wysokości 10 milionów polskich złotych (!) i budowanie projektu w zespole, z którego wypłynął. Dlatego właśnie on też jest #AgainstModernFootball. Nie będę analizował jego roboty w Anglii, bo tam trafił m.in. na odpowiednik Józefa Wojciechowskiego.

Nawet na te kilka miesięcy, dla tej przyjemności, dla odbudowania dobrego ducha w kibicach - warto. Sezon w Premier League i tak jest zmarnowany, gorzej nie będzie. Chcę znowu usłyszeć na trybunach „You are my Solskjaer, my only Solskjaer. You make me happy when skies are grey!". Paradoksalnie, nawet ten krótki moment może rozgonić chmury i szare niebo nad Old Trafford. DAWAĆ TO!