Ostatnio coraz więcej osób płacze za Guardiolą i Lucho, z racji tego że za ich kadencji graliśmy ofensywniej i ładniej dla oka. Również znajduję się w grupie płaczących, jednak mimo to nie gloryfikuję stylu tych dwóch panów, bo i nie w nim upatruję przyczyny obecnych problemów. Za równo za Pepa, jak i Enrique nie raz i nie dwa zdarzało się, że męczyliśmy bułę na boisku. Mimo to osiągnęli tu sukces, bo jest jedna rzecz, która łączyła tamte dwie ekipy i której brakuje obecnie - jaja. Barcelonie Valverde brakuje przede wszystkim jaj i charakteru, dlatego tak jak nie wierzyłem w Ligę Mistrzów za czasów Vilanovy i argentyńskiego placka, tak też nie wierzą w nią obecnie. Liga rządzi się swoimi prawami, bo mając dobry warsztat trenerski i takie indywidualności w drużynie, jesteś w stanie regularnie punktować i kosić ogóry. W europejskich pucharach potrzeba jednak czegoś więcej. Spójrzcie na Real. Nieważne w jak groteskowy sposób wyciągnęli te 3 LM, nie można odmówić im w tym zaangażowania. Postać Zizou była tu IMO kluczowa, bo dla każdego z tych piłkarzy gościu był legendą i każdy dałby się za niego pokroić. Przypominam, że kiedy sięgali po decimę, to też mieli Zidane'a w szatni. W erze Pepa każdy był w stanie skoczyć za nim w ogień, Lucho w swoim pierwszym sezonie dał nowy bodziec i mnóstwo swojej energii (której zdecydowanie zabrakło pod koniec jego przygody). Czy Ernesto ma tyle charyzmy, żeby odpowiednio zmotywować tę drużynę i wyciągnąć z niej wszystko co najlepsze? Odpowiedzcie sobie sami.
Najsmutniejsze jest to, że nie widzę nawet zbyt wielu alternatyw. Jedynie Koeman mi przychodzi na myśl, ale nie sądzę, żeby ten porzucił reprezentację. No i znając kloca Bartomeu, nawet jeśli zrezygnowałby z Valverde, to ściągnąłby w zamian jakiegoś nołnejma albo kogoś pokroju Emery'ego. Dlatego też sądzę, że największą porażką Barcelony w ostatnich latach była klapa z wotum nieufności.