Mario Balotelli:

''Grałem już w reprezentacji U-21. Prowadził ją Pierluigi Casiraghi. Siedzieliśmy w rzymskiej restauracji w okolicy Ponte Milvio. Jedliśmy obiad. Nagle podjechało dwóch chłopaków na rowerach:

- Nie chcemy murzyna w reprezentacji. Zdejmij tę koszulkę.
- Wypier***j

Nagle jeden z nich rzucił kiść bananów w moją stronę. Nie trafił. Oberwała kelnerka. Sebastian Giovinco, który siedział obok mnie, próbował rozładować napięcie: dawaj Mario, trzeba je zjeść. Nie ma co przejmować się debilami.

- Nie, muszę ich dorwać.

Zerwałem się na nogi, ale mieli rowery. Nie było szans, by skopać im tyłki. Właściciel baru zawołał karabinierich, ale ci powiedzieli, że nie ma sensu rozpoczynać afery. To anonimowe gnojki. "Niektórym niepoważnym ludziom nie wolno dawać niezasłużonego znaczenia".

Moje dzieciństwo nie było złe, choć zawsze uznawano mnie za "innego". Dzieci nie są rasistami. Rasistami mogą być ich rodzice, którzy uczą pewnych postaw w domu. Dla wielu rówieśników byłem ciekawostką. Podchodzili, dotykali mojej skóry, czasem się śmiali. Zdarzały się przypadki przemocy słownej, ale nie były codziennością.

Nie byłem złym uczniem. Wiedziałem, że muszę robić więcej, bo moja odmienność mi nie pomaga. Zostałem zaadoptowany przez mądrych ludzi, którzy obdarzyli mnie miłością i nie chciałem im sprawiać problemów. Pewnego dnia odrobiłem pracę domową, nauczyłem się na najbliższy sprawdzian i poprosiłem mamę o pozwolenie wyjścia "na piłkę". Udało się.

- Ciao, chłopaki. Zagramy.
- Nie. Nie z tobą, Mario.
- Dlaczego?
- Bo jesteś czarny.

Może zareagowałem zbyt impulsywnie, bo od razu pobiegłem do domu. Może powinienem się uśmiechnąć. Dzieci miewają brutalne żarty. Ale to było dla mnie za dużo. Opowiedziałem o wszystkim mamie. - Nie chcą mnie, bo jestem czarny.

Moja mama, która jest najukochańszą osobą na świecie i nie skrzywdziłaby muchy, przytuliła mnie mocno. - Nie martw się, kiedyś ty będziesz piłkarzem, a oni będą mogli co najwyżej oglądać cię w telewizji.

W czasach mojego dzieciństwa Włosi nie byli gotowi do zaakceptowania czarnego dziecka. Problem imigrantów dla nich nie istniał, BO SAMI ZAWSZE BYLI IMIGRANTAMI. Po latach to się zmieniło. Dziś dostaję tysiące listów od dzieci, które podziwiają mnie za to, że nigdy nie poddałem się w walce z rasizmem. Tak jak ja są czarne i tak jak ja mają wielkie marzenia. Bywają szykanowane, ale mają jakiś punkt odniesienia. Widzą we mnie siłę.

Zrobiłem mnóstwo głupot w życiu. Wielu z nich żałuję. Chciałbym, by wszyscy, którzy mnie krytykują, choć raz przeżyli to, co stało się moją piłkarską codziennością w pierwszych latach zawodowstwa. W 2009 roku podczas meczu Juve - Inter cały stadion krzyczał: "jeśli podskoczymy, umrze Balotelli". Zrobiono festiwal nienawiści, wyzywano mnie od "czarnych gówi**n", nie oszczędzano nawet na minutę. Prezydent Interu Massimo Moratti zagroził, że wycofa drużynę z rozgrywek, bo nie mógł znieść tych obelg. Powód był tylko jeden. JESTEM CZARNY!

Mógłbym przywołać mnóstwo anegdot ze swojego życia. W Coverciano, które jest domem dla piłkarzy i trenerów, kilku idiotów przyłaziło co noc i krzyczało: nie dla czarnuchów w reprezentacji! Podczas spaceru w Desenzano del Garda ktoś krzyknął: pierdolo*y murzynie, wracaj do domu?

- Jestem w domu! - odpowiedziałem. - Jestem Włochem, tak jak ty.'' [2angrymen]