Czasami jak mam więcej humoru, drapiąc się pod lewą łopatką, wyciskam zsiniałego pryszcza, który do mnie krzyczy: Liga Mistrzów, ty grafomański skurczybyku, by się nam przydała!!!

A i owszem, Ligę Mistrzów kocham i cenię, takich baletów jak po meczach Barcelony w finałach nigdy nie przeżyłem - te połamane stoły, te rozlane biedronkowe Amareny, ze zdenerwowania wypalone paczki szlugów, rozdarte koszulki ziomków, kiedy żałośnie się ich uczepiałem skandując: moja pierdzielona, Barcelonka kochana wygrała, a ten niewyrośnięty hormon rodem z Argentyny znowu przeczył prawom fizyki! No, rozwalił system, niezbyt i tak tęgi mózg mi się rozklekotał, oczy jak kapiszony wystrzeliły. I tak mu dziękuje za to. I klubowi.

Niech i tak będzie. Tylko w Lidze Mistrzów startują 32 drużyny, z których tak rzeczywiście liczy się pewnie z osiem, może ciut więcej. I teraz różne przeciwności losu się stają, różne-przeróżne rzeczy wydarzają. Przecież wygranie LM wcale takie łatwe nie jest, jak każdego turnieju zresztą. Co innego liga. Aż mi się policzki nadymają, aż różowieją, aż się podniecam cały i chciałbym po raz kolejny jak ostatni dureń skakać i cieszyć się po tryumfie, lecz wiem, że to tak łatwe wcale nie jest. Czasami drobnostka może zadecydować o niepowodzeniu. Szczodrze się kłaniam, dziękując za wysoki procent wygranych Mistrzostw Hiszpanii, które świadczą o regularności i kondycji klubu, a jednocześnie łakomie spoglądam na wymarzony puchar z wielkimi uszami. Może w nadchodzącym sezonie?

Czemu by nie, katalońscy koledzy i koleżanki?