Abstrahując już od tego, czy komuś Thiago Alcantara śni się po nocach, czy może najchętniej zobaczyłby go tam, gdzie stało ZOMO, to zastanawiam się nad ruchami zarządu wobec jego domniemanego bądź też nie, transferu.

Nie od dzisiaj wiadomym jest fakt, że były gracz FC Barcelony jest wystawiony na listę transferową. Duma Katalonii zaopatrzyła się już w Arthura. W międzyczasie stara się o pozbycie balastu ze środka pola. Jednocześnie ponoć negocjuje transakcję Rabiota. Z każdym kolejnym upływającym dniem, Bayern ma coraz większy problem względem Thiago, bo presezon zbliża się wielkimi krokami, nowy trener chciałby mieć uporządkowaną kadrę na pierwsze treningi i sparingowe zmagania, a tutaj nie może się pozbyć niepotrzebnych piłkarzy. Sytuacja podobna do tej ze zbędnymi nam zawodnikami. Automatycznie wymagania zarządu z Monachium muszą się obniżać. I co powiecie na to, że w swojej przemyślności, medialnie negując zainteresowanie, tym samym Bartomeu i spółka licytują w dół kwotę za Thiago Alcantarę? Oczywiście, może do gry wkroczyć inny rywal, jak choćby przebąkiwany Manchester United, ale przecież FC Barcelona w ogólnym rozrachunku nic na tym nie straci. Im mniej ewentualnie zapłacą, tym bardziej korzystny będzie powrót Thiago. A jak nie przyjdzie, to alternatywy są. I 60-70 mln euro w kieszeni. Buraczany Uli Hoeness zostanie z ręką w nocniku.