Zauważyłem samonapędzający się wśród kibiców mechanizm, polegający na wylewaniu słodkich słów pod adresem transferowych nabytków. Oczywiście nie wszystkich. Pragnienia i oczekiwania czasami przysłaniają rzeczywistość. Sami na tym portalu, jako polskie barcelonismo, budujemy fantasmagoryczne kreacje. Ostatnio dowiedziałem się, że Arthur będzie lekiem na całe zło, niemal jest geniuszem. Po odejściu Neymara, Dembele charakteryzowano jako piłkarza, którzy wypełni po nim lukę, ot tak, na pstryknięcie palców. Semedo miał z powodzeniem zastąpić Alvesa. Gomesa typowano na nowego Xaviego. I tak cofając się w czasie, można by wymieniać kolejnych. Lukier, cukier i pączusie. Potem przychodzi sezon - kontuzje, słaba psychika, niedostatki taktyczne i inne niuanse, przez los rzucane nam pod nogi niczym kłody. Część dalej wierzy w piłkarzy, część stara się jedynie bronić ich przed hejtem, ale znaczna większość kibiców po prostu wylewa gorzkie żale, zgrzyta zębami i pluje. Bo tak się pompowało ten balonik, że jak z hukiem pękł przy ustach, to niestety, ale musiało zaboleć. Następuje furia i pieniactwo. A przecież na dobrą sprawę żaden transfer nie jest z góry przesądzony jako zły lub dobry. Wszystko wychodzi w praniu - trwałość materiału na przebarwienia, odporność tkaniny na proszek, wreszcie i na wodę. Tak i każdy piłkarz będzie borykał się z przeciwnościami losu. Jeden wyjdzie z tego zahartowany i się obroni, drugi polegnie z kretesem, a trzeci po prostu stanie się przeciętniakiem. Zawód jest okropną sprawą. Szczególnie gdy co chwila czyta się peany. Choćby kibic był asertywny, to przecież setki pochlebnych opinii wsiąkają w mózg, a potem gdzieś się po jego zakątkach kołaczą i w kryzysowym momencie, kiedy tama nie jest już w stanie opierać się wodzie, następuje powódź złych emocji. Nic sobie z nauk historii najwyraźniej nie robimy. Smutne, lecz prawdziwe.