Odnoszę wrażenie, że Jerzy Brzęczek wpisuje się w schemat Bońka: tani, posłuszny, nieutytułowany, wdzięczny za wyniesienie na piedestał. Ma być podnóżkiem Prezesa, tak jak na początku Nawałka. Będzie między nimi sztama, przepływ informacji. Stuprocentowa rola selekcjonera: wybieracza składu i taktyki. Bez wpływu na szkolenie młodzieży, bez dalekosiężnej wizji rodzimego futbolu, bez restrukturyzacji związku. Słowem: brak reform. Masz tutaj swoją kadrę, klocki LEGO - dopasowuj sobie wedle woli, baw się. Resztą zajmie się tylko PZPN. Od zaglądania, co znajduje się za kurtyną: wara! I Jerzy nie zabrzęczy.

Jak już miał być Polak, dlaczego nie Henryk Kasperczak? Bodaj najbardziej renomowany trener, jakiego wydała na świat ojczysta ziemia od czasów legendarnego Górskiego, Piechniczka, Gmocha. Z CV tak bogatym, że trudno pomieścić je na dwóch stronach. Były trener m.in. Metz, Saint-Etienne, Strasbourga, Racingu, Montpellier, Lille, Wybrzeża Kości Słoniowej, Tunezji, Bastii, Maroka, Mali, Wisły Kraków, Senegalu.

A bo miałby coś więcej do powiedzenia, niż tylko przytakiwanie i wygrzewanie się w blasku Bońka. Może - nie daj Boże - chciałby coś pozmieniać, poprzestawiać, skrytykować? Niestety, Reprezentacja Polski pozostaje w rękach ugrzecznionej twarzy selekcjonera, za którą kryje się ziejąca ogniem piekielna czeluść i te same, od dawna pociągające za sznurki zakulisowe mordy.

Czemu nie trener zza granicy? Jedynie w nadwiślańskim kraju tak wielką i cenioną w futbolu postać jak Leo Beenhakker potraktowano zwolnieniem przed kamerami, nawet nie bezpośrednio, tylko w krótkim wywiadzie telewizyjnym półgębkiem udzielonym przez Grzegorza Latę. Smak goryczki wciąż pozostał w ustach poważnych ludzi. Trzeba by słono zapłacić, aby ktoś rozsądny zechciał wziąć udział w tym polskim cyrku.