Kilka słów o pewnym rodzaju symulek w piłce nożnej.

Kolumbia vs. Anglia. Barrios vs. Henderson. Kolumbijczyk lekko (tak się wydaje) uderza Anglika głową w klatkę piersiową, potem w brodę, po czym gracz Liverpoolu łapie się za twarz i upada na ziemię. Sędzia nie widzi całej sytuacji i dopiero po interwencji VARu daje żółtą kartkę Kolumbijczykowi.

Od razu pojawiły się drwiny z Hendersona, a memy z cyklu "Oskar dla najlepszego aktora trafia do…" ponownie wyszły na wierzch. A może to uderzenie w brodę spowodowało, że Anglik np. ugryzł się w język? Ale to dlaczego złapał się za całą twarz? No i przecież ugryzienie się w język nie spowoduje przewrócenia się. Jasne jest, że dodał dużo od siebie.

No ale po co się przewrócił, narażając się na śmieszność? Barriosowi, który nie zapanował nad emocjami należała się żółta kartka, ale sędzia tego nie widział. Miał podejść do arbitra i po prostu powiedzieć, że został uderzony przez rywala? Bądźmy poważni, sędzia co najwyżej, by się uśmiechnął. Może miał poprosić o VAR? Grozi to indywidualną karą, więc nie ma co ryzykować żółtą kartką, nawet jeśli sędziowie z reguły jej za to nie dają. Gdyby Henderson nie zareagował na to uderzenie, cała ta sytuacja przeszłaby bez echa. Przewracając się na ziemię spowodował, że zagotowało się między zawodnikami i sędziowie od VARu dostali jasny sygnał, by sprawdzić całą sytuację.

Wywrócenie się i "dodanie od siebie", to prawdopodobnie jedyne rozwiązanie (szczególnie, gdy sędzia nie widzi całej sytuacji), by tak naprawdę sprawiedliwości stało się zadość. Dążę do tego, że na boisku są pewnego rodzaju sytuacje, w których takie zachowanie, jak to Hendersona jest dla mnie zrozumiałe. Uważam, że jest duża różnica między "dodaniem od siebie", by tak jak wspomniałem sprawiedliwości stało się zadość a tym, by oszukać i naciągnąć na coś sędziego (czytaj: zachowania, z którymi kojarzony jest Neymar, Suarez czy Ronaldo).