Co do porównania Thiago oraz Zielińskiego i tej krytyki, jaka wylała się na mnie, to chciałbym zapytać, i liczę na szczerą odpowiedź, ilu z was na przestrzeni ostatnich lat regularnie oglądało Bayern i Napoli? Piotrek grał głównie jako ofensywny pomocnik, bo Sarri najczęściej wychodził dwoma usposobionymi defensywnie graczami w środku pola, a i tak miał celność podań na poziomie 88%. Thiago 92% jako rozgrywający. Zieliński często wchodzi w dryblingi, zagrywa prostopadłe podania, idzie na walkę bark w bark, do przodu, zagrywa piłki na jeden kontakt. Przy takich zadaniach to jest świetny wskaźnik. De Bruyne ma 83% celności podań, Iniesta 88%, Isco 88%, James 90%, Eriksen 83%. Porównałem Zielińskiego z Thiago pod względem nonszalancji. Jeśli nie oglądaliście Alcantary w Bayernie, to pewnie pamiętacie go z Barcelony, że bardzo często zdarzało się mu głupio tracić piłkę, bo przekombinował. Ale on odpowiada za posunięcie gry do przodu, nie tylko za jej rozciąganie i nudne klepanie. Piotrek wyrywa się do przodu, przemieszcza się z piłką poprzez linie i często wynika z tego dużo dobra dla drużyny. Po prostu ryzykuje, bo ma do tego predyspozycje. Zdarzają się mu gorsze mecze, to jest jasne. Jednak za zbieranie po nim utraconych piłek powinien odpowiadać defensywny pomocnik. Bez niego kadra byłaby skazana na grę skrzydłami, czyli wystarczyłoby odciąć nam Grosickiego i Błaszczykowskiego i do widzenia. Albo stałe fragmenty gry, albo wrzuta na Lewandowskiego.