Zawsze uważałem, że prawdziwe „szóstki” zdolne nawiązać do wspaniałych czasów Xaviego są dwie – jedną próbowaliśmy pozyskać zeszłym latem od PSG, nie udało się, druga hasa w koszulce Bayernu i właśnie jest to Thiago. O konieczności zakupu cofniętego rozgrywającego grającego miedzy liniami rozpisywano się już od kilku lat za zalety tego rozwiązania podając odzyskanie płynności i kontroli w linii pomocy, a także możliwość większego skupienia się przez Leo na grze wyłącznie w ataku bez głębokiego cofania się po piłkę, co będzie zabójcze dla rywali. Thiago byłby milowym krokiem w te stronę, lepszego pomocnika o wymaganej specyfice nie ma, a ponadto cudownie zbiega się tutaj rewolucja kadrowa w Bayernie oraz dobre chęci samego piłkarza, co z pewnością odbije się na niższej cenie i ułatwionych negocjacjach.
Wystawienie Thiago na listę transferową przez Bawarski klub jest niczym innym jak efektem przebudowy ich kadry. Obrali inny styl, postawili na Jamesa i bardziej bezpośredni futbol. Nie ma mowy o jakimś odrzucie – wie to każdy kto śledził Bayern za Pepa i Carlo i pamięta niesamowite występy Thiago. Alcantara gra w charakterystyce Barcelońskiej i świetnie odnajduje sie w ataku pozycyjnym. Lubi wymienić mnóstwo podań, przegrać przez partnera przerzucić piłkę na drugą stronę, James zaś daje prostsze rozwiązania – ładuje z dystansu, centruje, ma świetny stały fragment. U nich się to lepiej sprawdzi, w Barcelonie z kolei Thiago klepiący na małej przestrzeni w gąszczu nóg i tkający misterną sieć podań będzie nieoceniony. Dlatego musimy go wyrwać tego lata.