Wczoraj duch Cruyffa unosił się nad Wanda Metropolitano. Dostał specjalną przepustkę z nieba, żeby pożegnać Don Andresa w ostatnim jego finale w barwach Barcelony. To było coś niesamowitego. Poza tym okazało się, że ekipa Valverde potrafi grać widowiskową piłkę, jak za najlepszych czasów Guardioli. Może część przejedzonych trofeami kibiców nie do końca zarejestrowała ten fakt, ale zwycięstwo w finale 5-0 nie zdarza się zbyt często. Moim zdaniem ten mecz za jakiś czas wcale nie musi przejść do lamusa. Będzie zapamiętany jako wspaniałe pożegnanie Kapitana, przebudzenie się Dumy Katalonii po wpadce z Romą i mam nadzieję, że jako początek długiego marszu drużyny Ernesto po zwycięstwo w przyszłorocznej edycji Ligi Mistrzów. Droga kibica powinna być wybrukowana radością, złością, zachwytami, krytyką, ale i cierpliwością. Poczekajmy!