No już, już dobrze… Skoro prawie wszystkie łzy po katastrofie z Romą zostały wypłakane, a nikt nie odważył się w swej głupocie na zburzenie Camp Nou, zaoranie metrów kwadratowych i zasadzenie tam warzyw z rodziny bulwiastych, to po pierwsze dziękuję za tę wstrzemięźliwość, a po drugie wciąż gabloty z wypełnionymi po brzegi pucharami stoją dumnie i cieszą oko. Tak te „w obliczu klęski nic nie znaczące łowne trofea”, o których Winston Churchill powiedział – krew, pot i łzy. Nic nie przychodzi łatwo. Te puchary też były wywalczone ciężką pracą, z rywalami, którzy równie mocno chcieli je posiąść.

Warto wreszcie obudzić się z tego półsnu. Rzymianie opracowali świetną taktykę, Valverde zachował się jak pięściarz stojący na ringu i otrzymujący regularny oklep. Bez żadnej reakcji. To wszystko prawda. Było, cholernie zabolało i minęło. Czas przeć do przodu. Barcelonę czeka finał Pucharu Króla. I tutaj bardzo bym prosił trenera o wyciągnięcie wniosków. Sevilla jest drużyną o zbliżonym potencjale co AS Roma. Istnieje spore prawdopodobieństwo, graniczące niemal z pewnością, że nasi najbliżsi rywale mogą zastosować recepturę opracowaną przez Di Francesco. Zatem panie Ernesto, do dzieła! Jeśli przeciwnik siada na nas agresywnym pressingiem, a do tego dominuje liczbowo w środku pola, to co powinniśmy zrobić? Jasne jest, że podczas takiego nacisku obrońcy będą mieć problem z wyprowadzeniem piłki. A długie wybicia są psu na budę, bo nikt nie będzie w stanie zebrać piłki w środkowej strefie, a co dopiero się z nią obrócić i rozpocząć atak. Pisałem w przerwie meczu z Romą, że może warto byłoby zagęścić pomoc. Do fizycznej walki o każdy metr Paulinho przydałby się jak złoto. Poza tym maksymalne rozciąganie linii do bocznych stref, żeby rozczłonkować monolit rywala. I szybki skrzydłowy z szansą na kontratak. Żadne tam 4-3-3. Nie w tamtym meczu. Skończyło by się tak samo. Tak jak ze zdziwienia oklaskiwałem decyzje Mistera przez pierwszą część sezonu – brak świętych krów, dostosowanie taktyki do wydarzeń na boisku, tak tutaj nie było niczego z tych rzeczy. Zabrakło elastyczności, zwyciężył upór. Koniec końców na dziesięć spotkań możliwe, że Barcelona wygrałaby z 7-8 z Romą. Ale nie wygrała i trzeba się z tym pogodzić. Różne czynniki złożyły się na porażkę. Tylko teraz niech ona zbuduje drużynę, bo to był świetny materiał szkoleniowy. Nie można dać się w podobny sposób zaskoczyć w sobotę.