Wydaje mi się, że ochłonąłem i napiszę coś bez bluzgania. Odnoszę wrażenie, że porażka Barcelony w takim stylu i w takich rozmiarach wisiała w powietrzu już od jakiegoś czasu. Ratowały nas indywidualności nawet przy słabej grze całego zespołu: cuda w bramce ter Stegena (zresztą w tym meczu uchronił nas od jeszcze większej porażki) , dzik Umtiti, Pique jak za czasów Puyola, duet Alba-Messi, nadpiłkarz Messi, wszechstronność Roberto, pracuś Rakitić. Ratowało nas szczęście: słupki z Chelsea. Ratowało również zaangażowanie, którego po prostu nie było w Rzymie. Zaangażowanie w środku pola najsłabszego technicznie od lat (choć i tak nie jest źle). Właśnie tym środek pola nadrabiał te braki. Wiele osób uważa, że Valverde zajechał piłkarzy, że znowu Barca nie trafiła z formą. To prawda, widać zmęczenie, ale przecież inne drużyny też mają w nogach trudy sezonu. Nie wiem czy trener Romy rotuje więcej, wg mnie Valverde powinien dawać więcej odpoczynku, ale zaangażowaniem i zostawianiem serca na boisku co zrobiła Roma i raz Pique szarżą pod pole karne (wg mnie tam był faul, ale to nieistotne, z taką grą Barca nie zasłużyła na półfinał) można nadrobić braki kondycyjne. Można też nadrobić braki w umiejętnościach. Tymczasen Barcelona nie wybiegła na murawę. Bo gdyby było inaczej to na pewno wynik 2:0 a może nawet 1:0 spotkałby się z odpowiedzią. Jednak Barca wyszła pewna awansu, z nastawieniem, że mogą przegrać co zwyczajnie nie przystoi. Brak zaangażowania brał się poniekąd również ze zmęczenia, ale w głównym stopniu zrodził się w głowie piłkarzy jeszcze przed pierwszym gwizdkiem. Przypomnę słowa Guardioli: mogę wybaczyć błędy, ale nie wybaczę, jeżeli nie będziecie oddawać serca i duszy za Barcelonę. Gdyby piłkarze pamiętali te słowa forum byłoby zasypane postami z o losowaniu. A pozostało tylko marzenie, że Real odpadnie, oraz liga i puchar krajowy w cieniu klęski w LM.