Ile trzeba było czekać na kolejny wielki wieczór Leo Messiego w Lidze Mistrzów? Trzy długie lata. Wreszcie zagrał tak, jak przyzwyczaił w niezapomnianej erze Pepa Guardioli. Często mówi się, że jakiś zawodnik w pojedynkę wygrał mecz swojej drużynie i niemal w każdym przypadku jest to spore nadużycie, ale nie tym razem. Barcelona grała słabo, była rozczarowująca, nie dominowała, zagrała wbrew swojej naturze, ale to wystarczyło na pewny awans, bo posiadała Leo Messiego. Pierwsza akcja? Nikt w ogóle nie spodziewał się strzału. Druga akcja? Fenomenalny drybling i zupełnie nieoczekiwane podanie. Trzecia akcja? Takie zagrania nie śniły się nawet Babiniczowi. Żaden piłkarz na świecie nie jest w stanie tego powtórzyć. Mistrzostwo.

Bardzo dobrze zagrali też Pique, Umtiti oraz ter Stegen. Bez znakomitej dyspozycji tej trójki oraz Leo Messiego awans byłby niemal wykluczony. Barcelona jako kolektyw zaprezentowała się bowiem kiepsko. Chelsea miała mnóstwo dobrych fragmentów, świetnych akcji Hazarda, Williana czy Kante (niezwykle udany występ), ale w ostatecznej fazie nie mogła przebić się przez hiszpańsko-francusko-niemiecki mur, a w najmniej nieoczekiwanych momentach została wypunktowana przez geniusza. Lepiej odpaść w ten sposób, walcząc, atakując, ryzykując niż tak, jak uczynił to Manchester United. Niektórzy zawodnicy Chelsea z całą pewnością mogą opuszczać Camp Nou z podniesioną głową. Antonio Conte, mimo wszystko, chyba też.

Barcelona w takiej formie nie ma czego szukać w starciu z najmocniejszymi ekipami. Geniusz jednego zawodnika w ofensywie oraz znakomita defensywa to za mało. Trzeba prezentować się dobrze w każdym aspekcie i tworzyć jedną dobrze funkcjonującą całość. Tego Barcelonie Valverde brakuje.