Myślę, że otrzymaliśmy całkiem zgrabnie i widowiskowo opakowaną odpowiedź na odwieczne pytanie - dlaczego rywale (na Camp Nou szczególnie) wolą po stokroć ustawić się defensywnie i liczyć na kontry, niż pójść z Barceloną na wymianę ciosów. To nie jest nawet kwestia naszej wyjątkowo ofensywnej taktyki w tym meczu. Po prostu była przestrzeń do gry w piłkę, a w tym elemencie Duma Katalonii jest praktycznie nie do zatrzymania. Mało który zespół odważy się na takie szaleństwo, ale dzięki temu można rozkoszować się futbolem. Z naszą formą w warunkach normalnych nie ma problemu. Jeśli Valverde opatentuje swój własny wynalazek na szczelną obronę, podwajanie krycia, wycofaną w głąb pola linię pomocy, niezwykłą koncentrację i zaangażowanie, zwane nie do końca uczciwie autobusem, to drużyna może stać się maszynką do mielenia. Tylko to nie będzie takie proste. Tak jak proste nie jest wyjście przeciwko Barcelonie i walka o piłkę. Im dalej w sezon, tym robi się ciekawiej. Ufam Valverde. Poczekajmy i się przekonajmy, co też Ernesto zrobi.