Byli lepsi piłkarze w historii, ale - i o tym jestem absolutnie przekonany - do jego poziomu magii, aury niesamowitości nikt się nawet nie zbliżył. Nikt. To był czarodziej, człowiek z innego świata, innej czasoprzestrzeni. Piłka stanowiła część jego anatomii i wychodziła u niego nawet na zdjęciach rentgena i USG.

Smutny to dzień dla tego sportu. Smutny tym bardziej, że ma się świadomość (a może właśnie się jej nie ma), jak wielka część jego niezmierzonego potencjału została nie tyle zmarnowana, co zdywersyfikowana także na pozaboiskową jogę bonito.

Barcelona klubem wielkim była od zawsze, ale w mojej opinii to on dokonał jej przemiany w prawdziwego potwora, w ostateczne stadium bestii. Dzień, w którym założył bordowo-granatową koszulkę wydawał się być zaplanowany i zaznaczony czerwonym kółeczkiem od początku świata. Barca i Ronaldinho po prostu musieli przeciąć swoje drogi. To był ten moment, moment debiutu, w którym coś kliknęło i wszystko po prostu wskoczyło na swoje miejsce.