@al Fayed Az ciśnie się na usta fragment pewnej piosenki piosenki:
,,I hurt myself today,
To see if I still feel.""
Może rzeczywiście, bez bólu nie czujemy się realnie. Zawsze jak dzieje się coś niewyobrażalnie dobrego, to kłujemy się, aby sprawdzić czy nie śnimy. Podświadomie utożsamiamy ból z życiem. Tylko nie do końca jestem pewien, w jaki sposób świadczy to o świecie i otoczeniu, w którym żyjemy.

@seb1291  Myślę, że to po części bierze się z potrzeby indywidualizmu. Każdy człowiek, choć stadny z natury, raczej szuka samotności ograniczonej do 3-4 osób. Autodestrukcja najczęściej powstaje, gdy szukamy czegoś nowego. Burzymy wówczas stary porządek, by nie czuć pokusy na powrót. Pokracznie wyjaśniłem, ale myślę, że mnie zrozumiesz :)

@al Fayed Żeby nie zwiększać tego przygnębienia, to powiem Ci, że ból i cierpienie nie do końca są takie złe. Bez nich trudniej byłoby naprawdę docenić prawdziwe dobro i szczęście. Często w chwilach, w których ból przytłacza, nawet najmniejsze dobro jest jak błysk światła w całkowitym mroku. Gdyby nie było mroku błysk mógłby być niezauważony. Czesto w obliczu największego zła, bólu i cierpienia ludzie zdolni są do niesamowitych czynów.

A co do szukania nowego, to człowiek z natury jest odkrywcą i zawsze szuka czegoś nowego. Niejednokrotnie się potknie podczas tej wędrówki, i trzeba mieć nadzieję, że znajdzie to, co da mu spełnienie. Czasami znajdziesz szczęście na końcu wędrówki, tam gdzie szukałeś czegoś nowego, a czasami wędrówka jest celem sama w sobie. Pozwala zrozumieć, że należy wrócić do punktu wyjścia, bo tam byliśmy naprawdę szczęśliwi.

@al Fayed Ja mam coś takiego ale na płaszczyźnie mentalnej. Ogólnie jestem dusza towarzystwa, z super poczuciem humoru i tak dalej...Kwestia tego że naprawdę dobry humor mam z reguły po tym jak wcześniej mam zły i to się zmieni. Sam lubię się denerwować żeby potem się rozładować.
Fizyczny ból lubię ale jeśli jest satysfakcjonujący-Np. Po sporcie czy pracy.