Trochę się pewnie rozpiszę no ale trudno...
Więc, od tygodnia zacząłem pracować. Właśnie piszę to dopiero co wracając z pracy. Z racji tego że wstaję o 6 nie mogłem za bardzo sobie pozwolić na oglądanie meczu. Jednak postanowiłem że położę się spać wcześnie i nastawię sobie budzik na 23 aby móc obejrzeć mecz i potem dokończyć sen. Nie mam pojęcia dlaczego budzik nie zadzwonił... Obudziłem się dzisiaj o 3 w nocy... Bardzo się zdenerwowałem że nie mogłem oglądać, szczerze liczyłem na remontadę... Jednak rano sprawdziłem wynik i czułem wielki smutek. Nie tylko z powodu tego w jaki sposób przegraliśmy ten Superpuchar. Bardziej było mi smutno że nie mogłem być z tą drużyną w tak ciężkiej chwili. To może dziwne ale w takich trudnych momentach czuję że kocham ten klub nawet może bardziej niż w chwilach sukcesów. Przeżyłem z tym klubem tyle pięknych momentów że można powiedzieć bardziej doceniam te porażki, zawsze chcę być z moimi piłkarzami, przynajmniej poprzez transmisję, odczuwam wtedy że naprawdę jestem tam z nimi, a nie tysiące km od nich. Dla mnie Barca to coś więcej niż klub, i tak jest naprawdę, nie chodzi tylko o pusty slogan. Nie umiem za bardzo tego opisać ale kiedy oglądam mecz Barcy to czuję coś więcej niż tylko mecz piłkarski. Czuję czyste emocje, pasję, miłość...
Przeżyłem porażki w 2012, 0-7 z Bayernem w 2013, rok 2014 bez pucharów, porażki w LM 2016 i 2017 i ani przez chwilę nawet nie pomyślałem o tym żeby "zmienić" klub. Nie potrafiłbym nawet po tym wszystkim powiedzieć że teraz kibicuję innemu klubowi... Żałuję że ten przypadek przez który dowiedziałem się o istnieniu tego klubu 8 lat temu nie zdarzył się wcześniej. Chciałbym przeżywać z nim również porażki, ciężkie chwile jak choćby nie szukając dawno np lata 2007-8... pewnie to dziwne ale tak jest. Wtedy myślę że późniejsze sukcesy smakowałyby jeszcze lepiej... Rozpisałem się strasznie i ciężko mi się nie wzruszyć pisząc to ale nie mam komu tego powiedzieć a chciałem się wygadać na ten temat. Nie mam wśród znajomych prawdziwych kibiców Barcy, a myślę że na tej stronie jest choćby kilku takich, którzy mogą czuć do tego klubu to, co ja czuję. Jeśli ktoś przeczytał do tego momentu to mogę tylko przeprosić za styl w jakim to napisałem ale nie mam zdolności literackich a bardzo chciałem wyrzucić z siebie to... Dziękuję też Bogu że i w tej kwestii czuwał nade mną i pomógł mi stać się Cule z głębi serca...Visca el Barca y Visca Catalunya!