Krzysztof strzelił przepiękną bramkę, wkręcił Pique jak amatora. Lecz później to, cóż się wydarzyło, to tiramisu! Najpierw skopiował Messiego, który zagwarantowawszy tryumf, epicko go kontemplował wraz z kibicami. Oczywiście była domieszka, napiął się jak sam Pambóg. To było autentyczne i jego. Lecz czyż kilkakrotny laureat nagrody dla najlepszego piłkarza na świecie, a przy tym bożyszcze rozwrzeszczanych nastolatek i już spełniony filmowy aktor nie powinien wykazać się większą kreatywnością i inicjatywą niż statystyczny kandydat do łódzkiej filmówki? Czyż nie stać go na coś oryginalnego? I tak wszelkie ochy i achy milkną w sytuacji, kiedy kilka minut po swym atletycznym wystąpieniu, Krzysztof opuszcza plac gry, uprzednio z dezaprobatą pchnąwszy wylakierowanym paznokciem sędziego. Na szczęście ten ledwie zadygotał. I czy te zestawienie nie jest samo w sobie jakimś chichotem? Owszem, Królewscy nam dopieprzyli. Zaiste, byli lepszym zespołem. Zgadza się, Krzysztof strzelił wspaniałą bramkę. Ale czy ten jego popis w obliczu całościowej komedii, jakiej dokonał, nie jest tak bardzo w JEGO stylu? To tylko na drobne pocieszenie po blamażu ukochanego klubu. Na otarcie łez jedynie. Ale w tę smutnawą noc, w jakiś swoisty wykręcony i być może psychiczny sposób, a jakże, symbolicznie, cieszy. Taka lekka ulga, w rozpaczy odetchnienie, że na najwyższym, światowym szczeblu, komedie są nieodłącznym elementem widowiska. I choć wyniki, rezultaty, się zmieniają, to pewne autorytarne postawy nie. Pomimo swych wszelkich walorów sportowych i całej zajebistości, to Krzysztof i tak zawsze będzie Krzysztofem.