Coś tam swojego, głupiego, czemuż by nie, napiszę.

Gdyby ktoś dziesięć, piętnaście lat temu powiedział mi, że będziemy liderować w grupie eliminacyjnej do Mistrzostw Świata o sześć punktów nad drugą drużyną, a nasz kapitan, który jednocześnie przyjmie transformację supersnajpera, zapakuje w sześciu spotkaniach jedenaście bramek, to bym rzekł: A idź pan, wypij lub zapal jeszcze. Mało tego. Jakiś wielce rozradowany, lecz przyjazny przecież pijaczek zacznie perorować: A nasza kadra to będzie 10 w rankingu FIFA, jednak się nie bój kierowniku, zagrają mecz-dwa i awansują o kilka oczek wyżej. To pewne, że dałbym mu z radości serca dwa złote. Niech ma.

Tymczasem. Twin Peaks po 25 latach - jak powiedziała Laura Palmer - powróci na salony; a na nasza kadra seniorów, po bez mała trzydziestu. Jestem zachwycony. Jestem urzeczony. Jestem w punkt ukontentowany. Ależ! Nie upijam się radością jak głupiec. Wiem, wiem. Ostatnie 15-20 minut. Wiem, te nielogiczne zmiany Nawałki, ukierunkowane na nazwiska, nie na fluktuacje formacji. Pomimo. Jest pięknie. Jest cudnie. Brałbym to w ciemno. Duma rozpiera piersi. Brawo nasz kapitanie, brawo kadro. Czekam na więcej. I wiecie co? Mocno wierzę. Tak, nie boję się tego napisać. Wierzę w medal na Mistrzostwach Świata. Skoro Portugalia, która sinusoidalnie zanurzała się w blaskach i cieniach, a i tak zdobyła tytuł Mistrza Europy (najbliżej będąc dekapitacji w spotkaniu z nami), to dlaczegoż przy odrobinie szczęścia rozdziobana przed ponad dwustulatami przez pakt trzech czarnych orłów, wielka Husaria nie miałaby się odrodzić w tych oto chłopakach? A niech im Bóg, Fortuna i nasze serca życzą jak najlepiej!