Przesłuchałem właśnie "Symphonice" George'a Michael'a. Mylą się wszyscy którzy nazywali go typowym "popowcem". Na dodatek, że kawał głosu to niesamowicie klimatyczne aranżacje przebojów nagrane wraz z orkiestrą i chórkami. Wcześniej także przecież udowadniał, że lubi zmieniać style jak np. w utworach "Prying for Time", "Cowboys And Angels", "Kissing a Fool" czy nawet "Papa Was a Rolling Stone" i albumach "Listen Without Prejudice" i "Songs From The Last Century". Jedyne typowe popowe kawałki to te z początku kariery.