Z nudów postanowiłem przypomnieć sobie moją historię kibicowania FC Barcelonie i z chęcią podzielę się nią z wami.

O Barcie dowiedziałem się dzięki mojemu starszemu kuzynowi w roku 2013, miałem wtedy 8 lat. Regularnie oglądam mecze od sezonu 15/16. Jednym z pierwszych meczów Barcy, jakie obejrzałem był finał Pucharu Ich Króla 13/14, Barca podejmowała wtedy Real i niestety przegrała 1-2. Pięknym momentem w mojej ''karierze'' kibica FCB był finał LM 14/15, tylko szkoda, że wtedy jeszcze nie oglądałem meczów regularnie. Kolejną niezapomnianą chwilą było El Clasico, wygrane 0-4 przez naszych, na mecz przyszedł do mnie wcześniej wspomniany kuzyn. Zdecydowanie moim najlepszym momentem była historyczna Remuntada z PSG, o tym meczu opowiem trochę więcej. Założyłem się z użytkownikami Fcbarca.com, że jeśli Barca nie awansuje śpiewam hymn Realu i wstawiam na yt. Kiedy Suarez strzelił gola na 1-0 nie miałem nawet najmniejszych wątpliwości, że możemy powalczyć. Przy samobóju bodajże Marquinhosa byłem niemal pewny. Bramki na 3-0 nie zobaczyłem na żywo, ponieważ w przerwie poszedłem się wykąpać i do tego momentu nie zdążyłem wrócić, jednak przy stanie 3-0 oglądałem mecz z jeszcze większym spokojem, bo wiedziałem, że można już spokojnie grać. Gol Cavaniego nie odebrał mi wiary, jednak podczas akcji Di Marii i Cavaniego traciłem wiarę, kiedy Ter Stegen bronił ich strzały ona wracała. Ostatnie minuty meczu oglądałem z mamą, zobaczyła bramkę Neymara, powiedziałem wtedy ''może jeszcze'', a mama tylko pokręciła głową. Karny wykonywany przez Neymara mało nie przyprawił mnie o zawał, kiedy strzelił gola mama powoli odzyskiwała wiarę. Ostatnie pięć minut nie da się opisać, jednak pamiętam emocje przy golu Roberto. Kiedy zobaczyłem cieszących się fanów po prostu płakałem, nie były to tylko łzy w oczach lecz spory płacz, sam nie wiem dlaczego płakałem, mama powiedziała ''Adrian trzeba się cieszyć''. Kiedy po meczu czytałem komentarze nie mogłem utrzymać myszki w ręku, cały się trząsłem.

Jestem DUMNY z tego, że jestem kibicem, jestem jeszcze jedenastoletnim dzieckiem, jednak jak każdy dorosły tutaj fan kibicuję na dobre i na złe.

MES QUE UN CLUB !!!