Mnie kibicowanie Barcelonie nauczyło wielu rzeczy. Dydaktycznie przekazał mi wiarę Rivaldo, strzelając hat-tricka, w tym ostatnią bramkę z przewrotki, przywracającą marzenia o Lidze Mistrzów w kolejnym sezonie. Eto'o i napoczęte dzięki niemu zmartwychwstanie w finale Ligi Mistrzów. Niejednokrotnie Messi, który eksplodował i dawał śmiertelne pchnięcie rywalowi (Man Utd, Athletic, Milan, Real Madryt, Arsenal, Bayern). Ronaldinho, motor napędowy całej drużyny, jakiego był sprawcą. Koeman, Romario. Obejrzałem czego w naszych barwach dokonywał Maradona, Cruyff, Lineker. W 1960 Luis Suarez. Byli Stoiczkow, Deco, Hagi, Laudrup, Schuster, Kubala. Heh. Ja mam zwątpić w ten klub? W ten klub, który kocham? Który dał mi tyle emocji? Na którym się wychowałem? Dzięki niemu mam tyle fenomenalnych piłkarskich przeżyć. Zapamiętam je do końca życia. I ostatnio. Sergi Roberto z Neymarem dołączają do annałów. Wpisują się do Złotej Księgi. Kolejny niebywały, niespotykany na całym globie rezultat zostaje dodany do kronik klubowych. I ja mam na nich psioczyć? Bo tracą kilka punktów do lidera, a wciąż tyle kolejek do końca? Hehe. Wybaczcie. Niemożliwe. Nie. Uczyłem się od dawien dawna Dumy Katalonii. Czasami wątpiłem. Później byłem na siebie za to wkurwiony. Ale w pewnym momencie powiedziałem: basta! I tego się trzymam. I będę. Wierzę w nich. Ilość sublimowanych wrażeń, jakie przelałem na ten Klub, nie pozwala mi utyskiwać na chłopaków. Zaprzeczyłbym całej swojej kibicowskiej przeszłości. Dla kogoś mogę być zwykłym ślepo wierzącym baranem prowadzonym na rzeż, ale ja wiem - otóż nie jestem. To jest moje zaangażowanie w historię FC Barcelony. I wiem, że piłkarze, mi, Wam, i wszystkim kibicom, odpłacą. Dlaczego? Bo ich, tak jak nas, łączy ta sama HISTORIA!!!