To teraz ja dorzucę swoje 5 groszy odnośnie wczorajszego meczu Barcelony. Nie napisałem wcześniej bo miałem bana. Z góry zaznaczę, że nie nastawiałem się na rewanż, ale walkę do samego końca.

Tak więc, po pierwsze jestem dumny z naszych piłkarzy. Chociaż wiedzieli, że strata jest niemal niemożliwa do odrobienia, dokonali tego. Zrehabilitowali się za blamaż w Paryżu z nawiązką. O ile nie chodzi mi o wynik (co ja piszę wynik po prostu kosmos) tylko o samą wolę walki. Nasi nawet przy nie najlepszym dla nas 3-1 (3-5) rzucili się jak lwy do ataku (szczególnie Neymar) i wyszarpali. Zasuwali i zdomoinowali środek co było kluczem do sukcesu.

Z drugiej strony na pochwałę zasługują kibice na Camp Nou. Do teraz mam w głowie dzwięk odśpiewanego hymnu Barcelony kiedy piłkarze stali w tunelu i widok dzisiątek tysięcy flag z wizerunkiem naszego klubu. Doping było słychać przez pełne 90 minut (a nawet i po meczu). Przechodziły mnie ciary w pewnej chwili.

Ten mecz pokazał znaczenie dywizy "Mes Que un Club". PIłkarze pokazali, że najważniejsi są dla nich kibice, zasuwali cały mecz bez przerwy by odzyskać w pełni zaufanie. Zresztą sytuacja z Messim po bramce Roberto jasno mówiła dla kogo nasi walczyli. Kibice za to pokazali, że piłkarze zawsze, nawet w na prawdę słabej sytuacji mogą na nich liczyć. Byli prawdziwym 12 zawodnikiem. Ten mecz to nie tylko zwycięstwo piłkarzy, ale całego Barcelonismo. Wszyscy się zjednoczyli i wiarą doprowadzili do historycznego rezultatu. Uważam, że właśnie taka Barcelona zdobędzie tryplet na koniec, silna i zjednoczona.

Przyznam, że sam się rozpłakałem po tym sukcesie. To były łzy szczęścia.

PS

To teraz pora dotrzymać słowa i zapuścić brodę. Cóż, nigdy nie wyobrażałem siebie jako Rumcajsa.