Tekst,który pokazuje jakim klubem był Real Madryt od początku istnienia (warto przeczytać):

- W 1936 roku wybuchła w Hiszpanii wojna domowa. Był to czas trudny dla całej Katalonii jak i piłkarskiego klubu FC Barcelona. Oto historia wydarzeń, które sprawiły, że Franco i Real stali się wrogami numer 1 dla Barçy na lata.

- Franco, nienawidził komunistów, a Katalonia dawała właśnie im schronienie. Region ten nawet udzielił schronienia rządowi republikańskiemu, który rządził od 1937 w stolicy Katalonii. Rok później wojska Franco wkroczyły na terytorium Katalonii. W wyniku działań wojennych wielu Katalończyków zostało zabitych, a w 1939 roku „armia tyrana” wkroczyła do Barcelony. Był to dokładnie styczeń 1939 roku. Jeszcze przed końcem wojny generał wydał dekret znoszący autonomię Katalonii. Z czasem zabroniono używać języka katalońskiego i symboli narodowych.

- Podczas wojny, a nawet po niej, zginęło wielu kibiców Blaugrany. Codziennie na ulicach Barcelony dochodziło do aresztowań, rozstrzeliwano jednocześnie nawet po kilkadziesiąt osób. Na początku wojny w 1936 roku doszło do wielkiej tragedii. Prezes Barcy – Josep Sunyol - został wezwany do Madrytu na posiedzenie piłkarskiej federacji. Po wyjeździe z Barcelony, jego samochód został zatrzymany. Sprawdzono dokumenty prezesa i trzech towarzyszących mu osób, a potem wojska Franco zamordowały Barcelonistów… .

- Od tego momentu zaczęły się prześladowania katalońskiego zespołu. Jedną z najczarniejszych dat w historii klubu, był 16 marca 1938 roku. Podczas nalotu wojsk frankistowskich na Barcelonę, ucierpiała spora część miasta, ale najbardziej został zniszczony stadion i klubowe muzeum. Les Corts (Katedra futbolu, stadion FCB) było jednym wielkim gruzowiskiem.

- W 1940 roku Franco osobiście zmienił nazwę klubu i herb (z 4 do 2 czerwonych pasów na Seneyrze – flaga regionu Katalonii). Mało tego, na miejsce prezesa Blaugrany obsadził swego przyjaciela, hiszpańskiego arystokratę, markiza De la Mesa de Asta. Środkami administracyjnymi ograniczano finansowanie klubu, blokowano transfery i rozgrabiono cały majątek, który był gromadzony przez kibiców przez ponad pół wieku. Generał, również kochał futbol, a jego oczkiem w głowie był zespół z Madrytu – Real. Największa ingerencja w rozgrywki miała miejsce w 1943 roku, gdzie w ½ finale Pucharu Króla, dawniej Copa Del Generalismo, doszło do `El Classico`. W pierwszym pojedynku Barca wygrała 3-0. Przed spotkaniem do szatni piłkarzy ze stolicy Katalonii weszły służby policyjne generała i porozmawiały z zawodnikami, grożąc ich rodzinom oraz bliskim (!!!). Real wygrał spotkanie aż 11-1 i awansował do finału, ale do dziś w całym Madrycie i nie tylko, wiedzą, że te zwycięstwo nie było uczciwe.

- W 1968 roku FC Barcelona nie miała już szans na zdobycie Mistrzostwa Hiszpanii, Real miał już tytuł w kieszeni. W Europie triumfował Manchester United, ale dla Blaugrany była jeszcze szansa na zdobycie Pucharu Króla, a rywalem w finale był właśnie Real Madryt.

- Ostateczny finał został rozegrany na Santiago Bernabeu. Stadion wypełniony po brzegi kibicami Los Blancos. Wydaje się, że wszystkie asy w rękawie mają gospodarze. Do stolicy Hiszpanii zawitały wszystkie ważne głowy zespołu z Katalonii w tym sam prezes – Narcis De Carreras (piastował tę funkcję w latach 1968-69).
Mecz był bardzo wyrównany, ale to Barça strzeliła decydującą bramkę i ostatecznie wygrała mecz 1-0, marzenia o podwójnej koronie w Madrycie zostały rozwiane.

- Sędzia zakończył spotkanie. Kibice Królewskich, zaczęli obrzucać piłkarzy z Barcelony butelkami i wszystkim czym się tylko dało. Na szczęście nikt nie ucierpiał, a Puchar powędrował do Katalonii.

- Najważniejszym momentem tych Derbów, który przeszedł do historii, stało się pomeczowe przemówienie, wspomniany prezes Barçy – N.De Carreras, wypowiedział te jakże słynne oraz znane nam wszystkim słowa:„Nie ważne, czym by rzucali. Barcelona, to więcej niż klub”

- 15 lat wstecz.Generał Franco po raz kolejny pokazał pazur. W 1953 roku Barcelona wpłaciła na konto Atlético River Plate 2 mln. peset za Argentyńczyka – Alfredo Di Stefano. Ale wystarczyło jedno polecenia generała, żeby piłkarz nie wylądował w Barcelonie, tylko u największego wroga, czyli w Realu. To właśnie dzięki temu piłkarzowi Real zbudował potęgę Królewskich w lat.50.