Sala wypełniała się po brzegi. Nie było gdzie wcisnąć szpilki. W powietrzu dało się wyczuć elektryzującą atmosferę i woń świeżego mleka. Wyraźnie podekscytowani obiektywni dziennikarze mlaskali i cmokali, w myślach kreśląc scenariusz wystąpienia, jakie za chwilunię miało się odbyć.
Nagle szarpany wewnętrznymi przeżyciami, na scenę moonwalkiem wkroczył sam Prezes. Popląsał, pobaraszkował, podokazywał, a następnie odsłonił idealnie zrekonstruowaną szufladę pełną uśmiechów, zastukał w mikrofon i tubalnym, lecz pieszczotliwym głosem przemówił:
- Oto jest dzień, który dał nam Pan. Weselmy się w nim i radujmy się w nim. Oto jest dzień...
W tym samym czasie ciżba ubrała kredowe kaptury o stożkowatym kształcie, z dziurkami na oczy rzecz jasna, zarzuciła na ramiona pierwszokomunijne, czyściuteńkie pelerynki. I już od razu było widać, kto tu przyszedł mącić, szerzyć propagandę, a kto rzeczywiście chciał z umiarem świętować i wznosić do wyższych instancji dziękczynienie. Dostrzeżono kilka podszywek. Pozbyto się ich w trymiga.
- Oto jest dzień, który dał nam Pan. Weselmy się w nim i radujmy się w nim - zakończył intonację Prezes - A teraz powitajmy Pana, który wygłosi do Was kilka słów. Przed Wami sędzia główny Naddtrybunału - Whitey White.
- Dziękuję, dziękuję. Po raz kolejny zatryumfowała sprawiedliwość. - zaczął Whitey - Chciano w podstępny i szelmowski sposób dokuczyć tak nieskalanej instytucji, której sternikiem jest pan Prezes. My, jako Iustitia, wykryliśmy spisek sekty "bóldupizmu" i powaliliśmy go do naszych stóp jak smoka o siedmiu głowach. Stwierdzam co następuje: W składzie najrzetelniejszych i niepodatnych na korupcję oraz czynniki zewnętrzne arbitrów, wszem i wobec ogłaszam i przepraszam za wszelkie niedogodności, niedociągnięcia, niepotrzebne napięcia, co mogło powodować wzdęcia, wulgarne oraz agresywne zaklęcia, a także na giełdzie tąpnięcia. Te czasy się skończyły!!! - sfinalizował potężnym grzmotem swą przemowę.
I wiwatujący, odurzony każdym słowem jak feromonem tłum, zaczął ekstatycznie śpiewać. Melodia "Oto jest dzień" do białego rana nie schodziła z ust wypełnionych miłością pątników.