- Wygrał zasłużenie - rozpoczął Stanisław, który właśnie przebił się przez kolejną warstwę betonu, stanowiącego ulany precyzyjnie strop.
- A ja Ci mówię, że to wszystko polega na efekcie...tych...o-o-o-o-o tak, celebrytów-tów-tów-tów - dodał rozedrgany od regularnie podskakującego młota pneumatycznego Stefan. Jego galaretowate policzki podskakiwały ruchem pionowym.
- Stefan, Ty lepiej spójrz, czego on dokonał, wszystko było jego, a poza tym... - przywalił grotem dłuta w zbrojenie, odbiło mu barki, powalając go na styropianem wyłożoną posadzkę.
- Stasiu, Stasiula, tak jak Cię kocham, tak opowiadasz rzeczy niestworzone - brzdąknął Stefan, zupełnie nie zwracając uwagi na kabel, który właśnie jak węgorz okręcił się dookoła jego sylwetki.
W mgnieniu oka przewody naciągnęły się niczym struna. Stefan przez chwilę zamarł w bezruchu, zupełnie zdumiony, nie był w stanie dłużej kontemplować tej chwili, a potem siłą wypadającej z gniazdka wtyczki, znalazł się obok nieszczelnie wypiankowanej powierzchni, na jakiej spoczywał zdemilitaryzowany kolega.
- Stefanie, mój Stefanie, a ja Ci mówię, ten Portugalczyk... - natychmiast Stanisław spojrzał w oczy kolegi, z którym tyle wspólnych chwil przeżył w robocie, knajpie, podczas oglądania meczów.
- Stanisławie, Argentyńczyk rzeczy wyprawia, o jakich z żoną pomyśleć nie jestem w stanie... - z pełną przejęcia, zagubioną miną dodał Stefan.
I nagle obydwaj zaciągając się śmierdzącym od wybitumowanych powietrzem fundamentów, zgięli się jak paragrafy, jak pałąki, jak skoble. Głośne echo ich chichotu rozeszło się po całej budowie. Nagle przybiegł kierownik, inżynier, inspektor. I zdumieni wpatrywali się w oblicza dwóch robotników, którzy ze śmiechu, życzliwie przytulając się do siebie, odważnie deprecjonowali jakieś nierzeczywiste, odrealnione, zupełnie oddalone od ich egzystencji piłkarskie plebiscyty.
- Stefciu, kibicu Barcy!
- Stasieńko, fanie Realu!
Synchronizując wypowiedź, krzyknęli wspólnie: Najwyższy czas iść znowu na piwo!