Choć sędzia też człowiekiem jest, to akurat w lidze hiszpańskiej ich pocieszna załoga popełnia błędy z regularnością godną robota. I tylko niezaostrzone ołówki, których nie poskąpiła sobie Matka Natura hojnie usiać niemal jednolitym kodem genetycznym w pewnym piórniku, odważyły się na obiektywny zarzut przekupstwa ze strony Barcelony. Nie mogę jednak winić poszczególnych obojów, fletów czy nawet puzonów, skoro sam artysta, który autorem był pomeczowej partytury, uwzględnia jedynie rzut karny z początku spotkania, a o dalszych kontrowersjach już nie raczy swym instrumentów wspomnieć i zachowuje się jak miedź brzęcząca oraz cymbał brzmiący. Gdyby to nie wystarczyło nam tutaj kolegom i koleżankom zgromadzonym, aby uśmiechnąć się pod nosem, to również warto napomknąć o dyrygencie całej tej transparentnej filharmonii, uciesznym Tebasie, co to wiercąc się w złotem upstrzonej, federacyjnej loży, nie jest w stanie ukryć swych muzycznych upodobań. O niedorzeczny byłby Bartomeu lub inny wysłannik, próbując cukierkami wypchać kieszenie arbitrom. Jak powiedział pewien ambitny polityk "głowa psuje się od góry", więc na co my tak naprawdę liczymy?