Legia Warszawa pod zwierzchnictwem Jacka Magiery przeobraziła się w drużynę prezentującą iście ułańską fantazję. Grają bez kompleksów. Ranga rywala jest im nieistotna: czy to tryumfator poprzedniej edycji Ligi Mistrzów, czy też jeden z magnatów niemieckiej piłki. Oni szarżują jak husaria pod Hodowem, nie zważając na potencjał finansowo-kadrowy przeciwnika. Podejmują się niemożliwego, gnając na złamanie karku niczym szwadron polskich szwoleżerów pod Somosierrą. Może to przekoloryzowane, może zabawne, lecz czuć w tej ekipie ducha przodków. Trochę lekkomyślnych a walecznych. Z góry skazanych na porażkę a z przyłbicą w ręku dumnie stawiających opór przeciwnościom losu. W ogóle nie czuję wstydu. Nie wywiesili białej flagi, nie skapitulowali, nie położyli się na murawie błagając "za mocno nie bijcie!". Z całych sił, do samego końca, walczyli. Mieli nie zdobyć żadnego punktu. Ba! Nawet jednej bramki. A tu namieszali w szykach Królewskich, byli współtwórcami spektaklu w Dortmundzie. Rekord LM? Nie było 12-0. Wpakowali czteropak, a w ostatniej kolejce Bundesligi nawet Bayern nie był w stanie strzelić Westfalczykom gola. I choć futbolowa dysproporcja widoczna jest gołym okiem, to za ten i poprzedni bój należy się im szacunek. A przynajmniej ja tak uważam.