Troszkę mnie zmogła grypa, więc mam chwilę wolnego czasu na swobodne myśli. Jedną z nich chciałbym się z Wami podzielić. Dużo się mówi o Polakach, że są czupurni, podzieleni, kłótliwi i ogólnie wychodzi z nas warcholstwo, które utrudnia nam pokojową koegzystencję. Otóż, przeprowadziłem drobny rachunek działań poszczególnych narodów i powiem Wam, że nie jesteśmy tacy straszni, jak nas chce się odmalować. Nie jesteśmy Francuzami, którzy wyrzynali się nawzajem, gilotynowali, publicznie to oklaskując, a od czasu rozpoczęcia Wielkiej Rewolucji kilkakrotnie zmieniali formy rządów, by Napoleon wziął ich za pysk, a ostatecznie sam został wycharknięty na jedną z wysepek Oceanu Atlantyckiego. Dodając do tego Wiosnę Ludów, Komunę Paryską widzimy naród poważnie zwaśniony. Mamy przecież Hiszpanów, ich wojnę domową, która pochłonęła tyle istnień, rozpruła poczucie wspólnoty, a temat Franco, do tej pory należy do tych z kręgu tabu. Zresztą kibice Barcelony dobrze znają ten temat. Stany Zjednoczone Ameryki Północnej i ich wojna secesyjna, która do tej pory odciska piętno na ich narodzie. Czytając "Podróże z Charleyem" Steinbecka odczuwa się to doskonale. Sam pisarz, jankes, twierdzi, że Teksas to stan umysłu. I nigdy Północ z Południem nie dojdzie do ładu. Są nasi bracia Rosjanie. Rewolucja Październikowa, wybijanie ludzi, grabieże, morzenie głodem, gułagi i jednostka niczym. Można by wymienić i Kambodżę Pol Pota, Chiny Mao, Chile Pinocheta czy inne dyktatury południowoamerykańskie. Komuniści narzuceni nam od 44 przez ZSRR nie kwalifikują się do części narodu. To po prostu były ciała obce zaaplikowane wycieńczonemu, polskiemu organizmowi. Piłsudski i Bereza Kartuska w porównaniu do największych rzezi, jakie dochodziły wewnątrz konkretnych społeczeństw są pestką. Jak się przy tym spojrzy na pierwotną ideę Solidarności, to naprawdę nie mamy się czego wstydzić. I to w odniesieniu do imperialistycznych Stanów czy Rosji, nie wspominając o Zachodzie Europy czy krajach azjatyckich. Koniec :)