Rzeczywiście, od kilku spotkań Barcelona spisuje się nieco gorzej, ale przenigdy nie ośmieliłbym się nazywać tego kryzysem. Jest to sytuacja jak najbardziej naturalna w sporcie, chyba że mamy do czynienia z armią zaprogramowanych androidów lub zawodnikami napasionymi słodyczami z moskiewskich laboratoriów. Poza tym, jeśli od dłuższego czasu urzęduje się na Olimpie, wcinając morele i popijając ambrozją, to chwilowa prohibicja na te wiktuały, musi boleć niemniej niż odstawienie heroiny. Skoro minęła już prawie doba, a wraz z nią pierwszy szok narkotycznego głodu, to wypada trzeźwym okiem spojrzeć na wszelkie okoliczności. A te są wciąż dogodne. Kilkupunktowe prowadzenie w lidze, miejsce w finale Pucharu Króla i nadciągający ćwierćfinał Ligi Mistrzów. Założę się, że piłkarze już od samego rana postanowili przekuć złość i rozgoryczenie w bojowe nastroje. Jeśli chcemy zameldować się w półfinale, należałoby wytoczyć wszelkie armaty, działa, moździerze, haubice i kolubryny przeciwko rzeźnickiemu szwadronowi z Madrytu. Pierwsze spotkanie będzie kluczowe i liczę na to, że jak na Mistrzów przystało, po wczorajszym sierpowym podniosą się z desek, aby we wtorek zaaplikować producentom Materaców serię ciosów, które poślą ich w diabły. Zaś kibicom unaocznią chęć do podniesienia na koniec sezonu Pucharu z wielkimi uszami, zwanego przez Hiszpanów La Orejona. Teraz priorytetem jest wtorek. Koniec rozczulania się nad własnymi słabościami, czas zbudować morale i przystąpić do ataku!